23. edycja (2016/2017)

autorzy

a.

Adamczyk Daniel

Reżyser teatralny, aktor; absolwent filologii polskiej na UMCS w Lublinie oraz Akademii Praktyk Teatralnych Gardzienice. Był członkiem zespołu Sceny Plastycznej KUL Leszka Mądzika, przez niemal 5 lat był związany z EOPT Gardzienice, gdzie występował w dwóch spektaklach (Znak Kaina w reż. J. Brennana, Supermarket i narodowe Voodoo w reż. J. Timingeriu). W latach 2010-2015 był koordynatorem i kuratorem programowym Studenckiego Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego Kontestacje. Jest pomysłodawcą i kuratorem programowym powstałej w 2010 roku Czytelni Dramatu - projektu zajmującego się wspieraniem i rozpowszechnianiem najnowszej dramaturgii polskiej. W Teatrze Czytelni Dramatu wyreżyserował spektakle: Wejście smoka. Trailer na podstawie dramatu M. Pakuły (premiera 2012 r.), W imię ojca i syna, według tekstu Sz. Bogacza (premiera 2013 r.) - spektakl otrzymał główną nagrodę na festiwalu Letnia Scena w Łodzi w 2014 r., Ony na podstawie sztuki M. Guśniowskiej (premiera 2015 r.) - spektakl otrzymał główną nagrodę w 21. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki współczesnej. 27 października 2016 r., w Centrum Kultury w Lublinie odbyła się premiera spektaklu pt. Miasto Dada, którego jest reżyserem oraz współtwórcą scenariusza. Stypendysta Marszałka Województwa Lubelskiego i Prezydenta Miasta Lublin. Obecnie pracuje w Centrum Kultury w Lublinie realizując program Czytelni Dramatu.

b.

Babicka Patrycja

Absolwentka Polonistyki i Teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim, Laboratorium Dramatu Tadeusza Słobodzianka, Public Relations w Wyższej Szkole Europejskiej; aktualnie studentka Zarządzania Oświatą w Krakowskim Instytucie Rozwoju Edukacji. Zawodowo związana z każdym kierunkiem ukończonych studiów – zajmuje się edukacją, PR-em w nowych technologiach, dramatem i piosenką aktorską. Jej praca magisterska pt. „Striptiz jako widowisko” została opublikowana w „Lekturach dramatyczności” pod red. Dariusza Kosińskiego. Jako dramaturg debiutowała na łamach „Dialogu” w 2008 roku „Dramatem sensacyjnym”. We współpracy z Bartoszem Porczykiem stworzyła teksty do jego płyty „Sprawca”. Autorka tekstu „Piosenki Marionetki” do filmu Bartosza Kulasa „Circus Maximus”. Pisanie zaczęła od dramatów, ale zbiegiem okoliczności okazało się, że jej ulubioną formą jest piosenka, którą postrzega jako muzyczną formę „mikroteatru”. Praca nad „Pitawalem” zajęła jej prawie dwa lata – zanim powstało kilkanaście piosenek opartych na prawdziwych historiach kryminalnych Krakowa, przejrzała setki stron materiału źródłowego, w skład którego wchodziły akta sądowe, literatura faktu, archiwalne artykuły prasowe oraz filmy i opracowania dokumentalne.

Babicki Mariusz
Bartnikowski Andrzej
Baumgart Anna

Studentka Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej im Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Studiowała również na Wydziale Grafikii w Akademii Sztuk pięknych w Warszawie. Rysowniczka, komiksiara, scenografka. W 2014 zdobyła I nagrodę i wyróżnienie Rektora Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w konkursie na komiksową adaptację literatury Jidysz zorganizowany przez kwartalnik Cwiszn. Jest autorką scenografii i kostiumów m.in. do spektakli „Jak to dobrze, że mamy pod dostatkiem”, “Tajemniczego ogrodu” w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu, “Świadków”( 2015) w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, ”Bańka Mydlana” w reż. A. Pakuły w Teatrze Dramatycznym w Warszawie 2009. Obecnie bierze udział w programie Pierwszy Dokument organizowany przez Studio Munka.
„O szczytach rozpaczy i uśmiechu stewardessy” to jej debiut reżyserski. Spektakl zajął I miejsce w plebiscycie publiczności podczas III edycji Sceny Debiutów w Teatrze Nowym w Poznaniu.

Beręsewicz Paweł

Autor powieści, opowiadań i wierszy dla dzieci i młodzieży. Napisał między innymi serię książek o rodzinie Ciumków, a także powieści Jak zakochałem Kaśkę Kwiatek, Kiedy chodziłem z Julką Maj, Czy wojna jest dla dziewczyn?, Tajemnica człowieka z blizną, A niech to czykolada! Wszystkie lajki Marczuka, Więcej niż klub i Poczet psujów polskich.  Jest również autorem przekładów takich książek jak Ania z Zielonego Wzgórza, Przygody Tomka Sawyera i Tajemniczy ogród. Otrzymał wiele nagród i wyróżnień literackich, spośród których najważniejsze to Nagroda Literacka m. st. Warszawy, Nagroda Literacka im. Kornela Makuszyńskiego , nagrody w II i III Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren oraz wielokrotne nominacje w Konkursie Książka Roku Polskiej Sekcji IBBY.

Bogacz Szymon

Rocznik 1976. Studiował na Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, grał na trąbce w takich orkiestrach jak Sinfonia Varsovia, Filharmonia Narodowa, Polska Orkiestra Radiowa. Jest także absolwentem scenariopisarstwa na PWSFTViT im. Leona Schillera w Łodzi i był stypendystą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Od 2013 do 2016 roku pełnił funkcję dramaturga i kierownika literackiego  w Teatrze im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze.Napisał kilkanaście dramatów, które doczekały się kilku realizacji scenicznych, między innymi „W imię Ojca i Syna” (Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, reż. Piotr Ziniewicz), „Allegro moderato” (Teatr na Woli w Warszawie, reż. Krzysztof Rekowski), „Koło kwintowe – fragmenty” PWST w Krakowie, reż. Aleksandra Popławska, „Tata ma kota (Albo poczytaj mi tato)” w reż. Łukasza Witta-Michałowskiego w ramach Sceny Prapremier InVitro, „Nocami i dniami będę tęsknić za Tobą” (Teatr Polski w Bielsku-Białej, reż. Julia Mark).Był także dramaturgiem i współautorem sztuki „…nie czekajcie” na podstawie tekstu „Kebab” Gianiny Carbunariu (Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, reż. Robert Zawadzki). Realizacja jego tekstu „W imię Ojca i Syna” w reż. Daniela Adamczyka w Czytelni Dramatu w Lublinie została nagrodzona główną nagrodą XVI Przeglądu Małych Form Teatralnych „Letnia Scena 2014” w Łodzi.Spektakl „Karskiego Historia Nieprawdziwa” w reż. Julii Mark (Teatr im. Kamila Cypriana Norwida w Jeleniej Górze) został nagrodzony Srebrnym Kluczykiem w kategorii najlepszy spektakl teatralny, a słuchowisko na podstawie tego samego tekstu statuetką TALANTONA (za debiut dramaturgiczny w Teatrze Polskiego Radia). Na 1 Festiwalu TEATROTEKA FEST (2017) za najlepszy tekst dramatyczny jury uznało jego sztukę „Zakład Doświadczalny Solidarność” (spektakl Teatru Telewizji w reżyserii Adama Sajnuka).Od kilku lat tworzy teksty i spektakle wraz z Zuzanną Bućko (m. In. „Nocami i dniami będę tęsknić za Tobą”, „Karskiego Historia Nieprawdziwa”, „Hanno Reitsch, kochamy cię!/nienawidzimy cię!”.Szymon Bogacz pisał także skecze do Kabaretu na Koniec Świata w Warszawie, wydał książkę "Koło kwintowe" (wydawnictwo W.A.B., 2009), za którą został nominowany do dolnośląskiej nagrody kulturalnej WARTO, pisze także scenariusze filmowe. Jest dwukrotnym finalistą ogólnopolskiego konkursu o Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną („Zakład doświadczalny Solidarność”, „W imię Ojca i Syna”) oraz laureatem wielu konkursów dramaturgicznych. Jego sztuki ukazywały się w miesięczniku „Dialog”. W przeszłości studiował architekturę wnętrz, uczył muzyki, pracował na stanowisku copywritera oraz doradzał klientom Leroy Merlin w dziale farb i lakierów.

Bonda Katarzyna

Zwykształcenia dziennikarka i scenarzystka. Wszystkie jej powieści zyskały status bestsellerów. Jest autorką trylogii kryminalnej z Hubertem Meyerem (Sprawa Niny Frank, Tylko martwi nie kłamią, Florystka), dokumentów kryminalnych Polskie morderczynie i Zbrodnia niedoskonała oraz podręcznika Maszyna do pisania. Ogromną popularność oraz prestiżowe nagrody przyniosła jej seria z profilerką Saszą Załuską: Pochłaniacz, Okularnik, Lampiony. Pochłaniacz otrzymał Nagrodę Publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Kryminałów 2015, a Okularnik – nagrodę Bestsellery Empiku 2015. Prawa do wydań zagranicznych zakupiły największe wydawnictwa na świecie, m.in. Hodder & Stoughton i Random House.

Bućko Zuzanna

Urodziła się w Jeleniej Górze, gdzie do października 2016 r. pracowała w tamtejszym Teatrze im. Cypriana Kamila Norwida na stanowisku Dramaturga. Studentka Wiedzy o Teatrze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od października 2016 r. zatrudniona w Dziale Promocji Teatru Polskiego w Bielsku Białej.Swoje pierwsze dramaturgiczne szlify zdobyła pod okiem Artura Pałygi podczas Szkoły Pisania w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Jej tekst „Wytrzymaj jeszcze chwilę” zdobył nagrodę główną w konkursie Nowy Wymiar Kultury oraz miał dwa czytania performatywne na Festiwalu Prapremier 2013 w Bydgoszczy i w Teatrze Barakah w ramach Dramatorium. Tekst „Pokolenie trzy zera” zdobył drugą nagrodę w konkursie Szukamy Polskiego Szekspira. Czytania tego dramatu odbyły się w Teatrze im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze, a także w ramach I Festiwalu Nowego Teatru w Rzeszowie.Była odpowiedzialna za dramaturgię spektaklu „Karskiego Historia Nieprawdziwa” Szymona Bogacza w reżyserii Julii Mark, a także spektaklu „Rozbity Dzban” Heinricha von Kleista w reż. Piotra Jędrzejasa. Oba zrealizowane w Teatrze im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze.Wraz z Szymonem Bogaczem napisała jeden z odcinków słuchowiska teatralnego SŁUCHAJ! - “JASIEK I… WIRUS” dla Wrocławskiego Teatru Lalek, a także dramaty „Cudownie, Wundervoll, Úžasny” (zrealizowany w ramach współpracy trzech teatrów z Jeleniej Góry, Zittau oraz Liberca w reż. Karli Štaubertovej), „Klara Zach. Rekonstrukcja”, „Dietl. Osiem scen obrazujących” i tekst „Nocami i dniami będę tęsknić za Tobą”, który zrealizowali wspólnie (dramaturgia oraz współpraca reżyserska) w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej (na podstawie „Nocy i dni” Marii Dąbrowskiej).Jednym z ostatnich projektów, które zrealizowała wraz z Szymonem Bogaczem był tekst „Hanno Reitsch, kochamy cię!/nienawidzimy cię!” o nazistowskiej pilotce, która urodziła się oraz stawiała pierwsze lotnicze kroki w Jeleniej Górze. Dramat miał zostać zrealizowany na deskach Teatru jeleniogórskiego w reżyserii autorów jednak ze względu na niechęć miasta do poruszanego tematu, produkcja została odwołana. W lipcu odbyło się czytanie performatywne sztuki w hangarze na Górze Szybowcowej w Jeżowie Sudeckim

Bukowski Beniamin Maria

Student MISH UJ (filozofia, historia sztuki) i Wydziału Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie. Twórczość literacką rozpoczął w wieku czterech lat sonetem o jamnikach swojego dziadka, później było już tylko gorzej. Artykuły i wiersze publikował m.in. w „Tygodniku Powszechnym”, „Więzi”, „Nowej Okolicy Poetów”, „Arteriach”, „Fragile”.Wyreżyserował kilka sztuk teatralnych („Kaligula” wg Alberta Camus w Teatrze Studenckim Remedium UJ; „Wdowy” wg Sławomira Mrożka w Teatrze Mazowieckim; „Zofia” Anny Wakulik w Teatrze Powszechnym w Warszawie). Laureat nagrody publiczności Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej za dramat „Niesamowici Bracia Limbourg” (publikacja: Dialog 12/2015). Laureat 4. edycji konkursu Polowanie na motyle organizowanego przez Teatr Ochoty za sztukę „Polowanie na motyle”. Sztuka została wystawiona w Teatrze Ochoty w reżyserii Adama Nalepy – „Triatlon”, maj 2016.

Burzyńska Anna

Dramatopisarka, pisarka, profesor na Wydziale Polonistyki UJ, kierownik Katedry Teorii Literatury, kierownik literacki Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie w latach 2006 - 2016. Autorka rozpraw i książek naukowych z zakresu współczesnej wiedzy o literaturze, filozofii ponowoczesnej i sztuki postmodernizmu. Laureatka licznych nagród naukowych, literackich i dramaturgicznych. Była jurorką na wielu festiwalach teatralnych i filmowych. Współpracowała również z radiem i telewizją oraz szkołami teatralnymi i filmowymi w całej Polsce. Autorka powieści, opowiadań i sztuk teatralnych, tłumaczonych na kilkanaście języków i wielokrotnie wystawianych w teatrach w Polsce, za granicą, a także w teatrze polskiego radia i w telewizji. Wydała dwa tomy dramatów: Nicland. Cztery sztuki teatralne. Seria: "Dramat Współczesny", Kraków 2004, Los hombres al borde de un ataque de nervios, przekł. na j. hiszpański J. Bielak i X. Farrė, Stowarzyszenie Reżyserów Hiszpańskich, Madryt 2007. Członkini Europejskiej Federacji Towarzystw Autorów Teatralnych (FATE) z siedzibą w Madrycie.

Sztuki teatralne: Czary Mary (sztuka dla dzieci, 2002), Wszystko gra, czyli miesiąc miodowy (2002), Najwięcej samobójstw zdarza się w niedzielę (2003), Surwiwal, albo "wyjść na plus" (2003), Nicland (2003), Życie do natychmiastowego użytku (2004), Jeśli pragniesz kobiety, to ją porwij (2004), Mężczyźni na skraju załamania nerwowego (2004), Nicland/Surwiwal (2005), Krzyk. Monolog na kilka głosów (2005), Teatr namiętności Zygmunta i Delfiny (spektakl radiowy, 2006), Tango Piazzolla (spektakl muzyczny, 2006), Sceny z życia rodzinnego (2007), Akompaniator (2007), Post-Makbet (2008), Malawita. Ballada o mafii (spektakl muzyczny, 2008), Zakręcony Słowacki, czyli noc w malinach (2009), Wiera Gran (2009), Krzyżacy, czyli teatr w kryzysie (2010), Symulacja (2010), Kobieta finalna (2013), Niżyński. Zapiski z otchłani (2013), Transakcja (2014), Cafe Luna (2016)

c.

Cecko Marcin

Poeta, dramaturg, performer, fotograf. Działa na skrzyżowaniu różnych form twórczości, hołdując idei interdyscyplinarności w sztuce. Działalność teatralną rozpoczął w warszawskim Studium Teatralnym, najpierw jako aktor w spektaklu Człowiek, następnie jako autor tekstu, na którym oparto Parsifala (2004). Jego wiersze zostały wykorzystane w projekcie Cokolwiek się zdarzy, kocham Cię w reżyserii Przemysława Wojcieszka (2005, TR Warszawa). Tam też współpracował z Natalią Korczakowską przy Solaris. Raport na podstawie prozy Stanisława Lema (2009).
Jako dramaturg i scenarzysta na stałe współpracuje z Krzysztofem Garbaczewskim, m.in. przy Odysei i Iwonie, księżniczce Burgundzie w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu, Gwieździe śmierci w wałbrzyskim Teatrze im. Jerzego Szaniawskiego, Życiu seksualnym dzikich oraz Kamiennym niebie zamiast gwiazd w Nowym Teatrze w Warszawie. Od 2013 roku Cecko coraz częściej nawiązuje współpracę z reżyserami działającymi na styku różnych gatunków i estetyk. Napisał Muzg dla Teatru Chorea oraz Szepty ziemi dla Studium Teatralnego w Warszawie. W 2014 roku prapremierę miała opera Sławomira Wojciechwskiego Zwycięstwo nad słońcem w reż. K. Garbaczewskiego z librettem Marcina Cecko w Operze Narodowej w Warszawie. Cecko jest autorem Reprodukcji (2014), komedii w reż. Kuby Porcariego zaprezentowanej na festiwalu TALIA w Teatrze im. Solskiego w Tarnowie, Diabełka Pawełka, bajki dla dzieci wystawionej w reż. Mikołaja Mikołajczyka w Teatrze im. Bogusławskiego w Kaliszu, spektaklu inspirowanego prozą Raya Bradburego Fahrenheit 451 w reż. Marcina Libera w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (2016), oraz adaptacji powieści Locus Solus Raymonda Roussela wystawionej w berlińskim teatrze Volksbuhne w reż. Krzysztofa Garbaczewskiego w 2016 roku.
Cecko był jednym z twórców oraz współautorem manifestu (2002) poetyckiej grupy zwanej neolingwistami (obok Marii Cyranowicz, Joanny Mueller, Michała Kasprzaka, Jarosława Lipszyca). Opublikował trzy tomiki wierszy: Rozbiorek (2000), Pląsy (2003) oraz Mów (2006). Do 2009 roku w warszawskiej klubokawiarni Chłodna 25 odbywał się cykl jego performance'ów Cząsteksty, a w 2009 roku Cecko zaprezentował Cząsteksty zebrane podczas festiwalu Tekst+Muzyka MiniFest pod auspicjami Komuny Otwock. W 2011 jego wiersze prezentowane były w ramach cyklu Międzynarodowe bogactwo na Chłodnej 25. Cecko tworzy także na eksperymentalnej scenie muzycznej jako wokalista-deklamator, związany z formacjami: Melancholia, Akryl Trio i 3 Boys Move.
 

Chowaniec Elżbieta
Ciszewska Ewelina

Aktorka, mim, lalkarka, współzałożycielka TEATRU SZTUK. Absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. W 2006 r. ukończyła Wydział Lalkarski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu, w maju 2009 r. uzyskała tytuł doktora, a we wrześniu 2014 r. habilitację. Od 2006 r. związana z Uczelnią, w której prowadzi przedmiot "plastyka ruchu scenicznego" na obu wydziałach /aktorski i lalkarski/. Lubi i chce zderzać różne gatunki sztuki. Laureatka Stypendium przyznawanego "Młodym, utalenowanym Wrocławianom". Jej przygoda z teatrem zaczęła się w 1998 r., kiedy zadebiutowała w autorskim spektaklu Józefa Markockiego "Alternacje przestrzeni" rolą (!) atomu. /Teatr Formy, Poitiers, Francja 1998/. Od tamtego czasu brała udział w wielu polskich i międzynarodowych prezentacjach Teatru Formy. Prowadzi warsztaty pantomimy i ekspresji ruchowej w kraju i za granicą. Od kilku lat zajmuje się sztuką performance /Survival Sztuki, czyli Przegląd Modej Sztuki w Ekstremalnych Warunkach we Wrocławiu: pre-tekst /2004, akt 168 /2005,  uczta romska /2008 r. zrealizowany wspólnie z Moniką Konieczną, powtórzony w BWA Tarnów podczas TAJSA 2014/, Z głową w chmurach /Festiwal Rity Baum/, Sympatyczna Pani Krysia/mieszkanie Gepperta, Wrocław, Ommaggio Russolo/Dalla Pologna, Rzym 2014/. Tańczyła podczas koncertu live Możdżer&Danielsson/Oscary Jazzowe, Teatr Wielki w Łodzi. Jako reżyserka zadebiutowała w maju 2004 r, we Wrocławiu spektaklem "Love story czyli defekt miłości". W marcu 2011 r. wreżyserowała "Pinokia" w Teatrze Lalki i Aktora w Wałbrzychu, a rok później monodram "maria s." Swoje umiejętności  i myślenie o ciele wykorzystuje podczas pracy nad choreografią do spektakli dramatycznych, muzycznych i lalkowych. Współpracowała m.in. z lubelskim Andersenen, kieleckim Kubusiem, szczecińską Pleciugą, warszawskim Bajem i Bajem Pomorskim, katowickim Ateneum i Banialuką w Bielsku - Białej.

Czapliński Jan

Dramaturg, dramatopisarz, tłumacz, studiował na Wydziale Wiedzy o Teatrze warszawskiej Akademii Teatralnej, stypendysta MKiDN. W teatrze współpracował m.in. z Radosławem Rychcikiem (Łysek z pokładu Idy, Dwunastu gniewnych ludzi), Magdaleną Miklasz (Avenue Q), Anetą Groszyńską (Zapolska. Superstar), Piotrem Ratajczakiem (Bohater roku, Szewcy, Piszczyk). Dwie z jego sztuk Piszczyk (współautor z Piotrem Rowickim) oraz Zapolska. Superstar znalazły się w finale Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Czarnecka Katarzyna

Polska wokalistka i aktorka. Ukończyła Wydział Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku. Laureatka nagrody specjalnej 17. Ogólnopolskiego Konkursu Wokalnego "Pamiętajmy o Osieckiej". Szerzej zaistniała w 2014 za sprawą interpretacji utworu The Tiger Lillies – Heroin and Cocain (w polskim tłumaczeniu Hera, Koka, Hasz, LSD). Występ Karoliny Czarneckiej z tymże utworem podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, zamieszczony w serwisie YouTube, został wyświetlony ponad 1,5 mln razy w ciągu tygodnia od jego publikacji (i ponad 20 milionów w ciągu dwóch lat). Na kanwie zainteresowania za pomocą platformy crowdfundingowej Polakpotrafi wokalistka zebrała ponad 36 tys. zł, z przeznaczeniem na realizację teledysku do utworu Hera, Koka, Hasz, LSD. Wideoklip opublikowany latem 2014 roku został wyreżyserowany przez Macieja Sterło-Orlickiego. Następnie 19 sierpnia do sprzedaży trafił debiutancki minialbum solowy wokalistki zatytułowany Córka. Od 2012 mieszka w Warszawie. Od 2014 jest członkinią warszawskiej grupy teatralno-kabaretowej Pożar w burdelu.

Czuma Mieczysław

Polonista, dziennikarz. Urodzony grubo ponad pół wieku temu (17 października 1936 r.) w Krakowie, w miejscu gdzie Wisła wpada do Rudawy, to znaczy na Zwierzyńcu. Po ukończeniu szkoły podstawowej nr. 31 im. Dr Henryka Jordana (tuż obok Błoń) rozpoczął naukę w Liceum Nowodworskiego, gdzie udało mu się zdać maturę. Zaraz potem studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim pod czujnym okiem wielkich sław polonistyki: Stanisława Pigonia, Juliana Kleinera, Zenona Klemensiewicza. Krótko belfrował w Technikum Handlowym w Krakowie, po czym prawdziwą drogę życiową rozpoczął w studenckim ruchu kulturalnym (współtwórca Międzyuczelnianego Klubu Literackiego „Żaczek”, Teatru 38). Był wiceprzewodniczącym i przewodniczącym Rady Okręgowej Zrzeszenia Studentów Polskich w Krakowie (1963- 1967), zastępcą redaktora naczelnego Ośrodka Telewizyjnego w Krakowie (1967-1973), redaktorem naczelnym tygodnika „Przekrój” (1973-2000, to jedna z najdłuższych kadencji na stanowisku naczelnego w Polsce i w tej części Europy).
 Postępowy konserwatysta, zdeklarowany zwolennik skrajnego centrum.
 Autor programów telewizyjnych, a potem cyklów historycznych i publicystycznych na łamach „Przekroju”, inicjator wielu akcji redakcyjnych (m.in. parady jamników).  Organizator słynnych juwenaliów 600-lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego (1964), założyciel konta dewizowego na rzecz odnowy zabytków Krakowa (1978), kanclerz Tajnej Rady 400-lecia Spławienia Stolicy z Krakowa do Warszawy (1996), inicjator i zdeklarowany wyznawca krakauerogii, tj. nauki o wyższości Krakowa nad resztą świata.
 Wydawnictwa książkowe: „Próba porównania” (wiersze 1962), „Przyczynek do epopei” (wiersze 1970) „Siódmy kontynent”(zbiór reportaży 1988), „Tylko w Krakowie” (przewodnik po magicznych miejscach tego miasta 2002). Wraz z Leszkiem Mazanem jest m.in. autorem pozycji: „Austriackie gadanie czyli encyklopedia galicyjska” (almanach literacki 1998), „Pępek świata nazywa się Kraków” (przewodnik po historii miasta, fundament krakauerologii 2000), „Opowieści z Krainy Centusiów”(zbiór anegdot o Krakowie 2001), „Maczanka krakowska czyli świat z pawim piórem” (rzecz o wpływie Krakowa na losy reszty świata 2004), „Poczet serc polskich” (historie wyjętych z ciała serc sławnych Polaków 2005 – również przy współudziale córki Katarzyny Siwiec).
 Laureat nagrody Klubu Publicystów Międzynarodowych Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1978), nagrody włoskiego miesięcznika „Scena Illustrata”(1984), nagrody miasta Krakowa (1987). Członek-założyciel Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (od 1978), członek-założyciel Fundacji Kultury Polskiej (od 1992).
 Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2000).

d.

Demirski Paweł

Dramatopisarz radykalny. W 2003 roku przebywał na stypendium w Royal Court Theatre. W latach 2003-2006 był kierownikiem literackim Teatru Wybrzeże w Gdańsku, gdzie realizował projekt artystyczno-społeczny Szybki Teatr Miejski. Demirski w swoich tekstach dla teatru, realizowanych głównie przez Monikę Strzępkę, z którą tworzy tandem artystyczny (razem otrzymali „Paszport Polityki” w 2010 roku), formułuje prowokacyjne tezy na temat gospodarki wolnorynkowej i polityki neoliberalnej, stawia pytania o mechanizmy społecznego i kulturowego wykluczenia oraz skutki oddziaływania narodowych fantazmatów i fałszywych ideologii. Jego utwory odznaczają się charakterystyczną formą, w której elementy języka codziennego ulegają groteskowej transformacji, zyskując styl wyrazisty, dosadny i poetycki.
W swoim dorobku Demirski posiada już kilkadziesiąt sztuk, w tym licznie nagradzane m.in.: From Poland with Love, Padnij, Wałęsa. Historia wesoła, a ogromnie przez to smutna, Dziady Ekshumacja, Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł, czyli w heroicznych walkach narodu polskiego wszystkie sztachety zostały zużyte, Śmierć podatnika, Opera gospodarcza dla ładnych pań i zamożnych panów, Niech żyje wojna!!!, Był sobie Andrzej, Andrzej, Andrzej i Andrzej, Courtney Love, Tęczowa Trybuna 2012., W imię Jakuba S, serial teatralny pt. Klątwa (2014). Teksty Demirskiego przetłumaczono m.in. na angielski, niemiecki, rosyjski, rumuński, serbski, wydawnictwo „Krytyki Politycznej”  opublikowało tom jego sztuk pt. Parafrazy.
W Starym Teatrze wspólnie z Michałem Zadarą Demirski przepisał współcześnie dramat Racine’a (Ifigenia. Nowa Tragedia), a także stworzył teksty do spektaklu Utopia będzie zaraz tego reżysera. Natomiast w duecie z reżyserką Moniką Strzępką zrealizował tu trzy przedstawienia: Bitwę warszawską 1920 (2013) nie-boską komedię. WSZYSTKO POWIEM BOGU! (2014) – oba licznie nagradzane, świetnie przyjęte przez publiczność i krytykę – oraz  najnowszy spektakl, z optymistycznym przesłaniem, Triumf woli (2016).

Duda-Gracz Agata

Absolwentka historii sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego (1998) i reżyserii dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (2002). Debiutowała jako reżyser spektaklem „Kain” George'a Byrona w teatrze im. Witkiewicza w Zakopanem (1998). W krakowskim Teatrze im. Juliusza Słowackiego "Abelarda i Heloizę" Rogera Vaillanda (2001). Zrealizowała ponad 20 spektakli jako reżyser, scenograf i kostiumograf w teatrach w Kaliszu, Krakowie, Łodzi, Warszawie, Wrocławiu i Zakopanem. W 2001 roku wyróżniona nagrodą „Ludwik” za najlepszą scenografię (2000, 2001). W 2005 roku dokonała adaptacji, wyreżyserowała i zaprojektowała scenografię do spektaklu TV Kreatura. W 2009 wyróżniona krakowskim Złotym Laurem za mistrzostwo w sztuce za rok 2008, a w 2010 dwiema nagrodami „Złota Maska” za najlepszą reżyserię i scenografię w sezonie 2009/2010. W 2011 roku wyróżniona nagrodą dla najlepszego przedstawienia, reżyserii i scenografii w plebiscycie publiczności Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, nagroda dla "Ojca"

 

Dunin-Kozicki Wojciech

Urodzony w 1981 w Osterode w Niemczech. Poeta, współpracuje z instytucjami kultury w Lublinie i w Polsce. Laureat Nagrody Żurawie 2011 w kategorii Słowo, laureat slamów i konkursów poetyckich. Publikował m.in. w „Akcencie”, „Odrze”, „Arteriach” oraz w antologiach Lublin – miasto poetów (2013) i Pięć wieków poezji o Lublinie (2015). W śierpniu 2015 roku nakładem wydawnictwa Koziara Tararara ukazał się jego debiut poetycki pt. Umysł na posyłki i wiersze na przechadzki. W roku 2016 ukazała się kolejna jego książka pt. Układam kamienie żeby łeżały równo. Wspólnie z narzeczoną prowadzi w Lublinie Cafe Heca Kawiarnia, gdzie cyklicznie odbywają się spotkania autorskie w ramach Przystanku Poetów. Wraz z Danielem Adamczykiem jest współautorem sztuki pt. „Urartu”, na podstawie której powstał spektakl pt. Miasto Dada w reż. Daniela Adamczyka.

Dworak Katarzyna

Paweł Wolak i Katarzyna Dworak, czyli grupa PiK. Od 1996 roku związani z Teatrem im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy jako aktorzy. Każde z nich ma na swoim koncie ponad siedemdziesiąt ról teatralnych, także w najgłośniejszych spektaklach tej sceny, jak „Ballada o Zakaczawiu” czy „Made in Poland”. Jako dramaturdzy i reżyserzy (a także często wykonawcy) swoich tekstów zadebiutowali w 2008 r. komedią „Sami”, a w 2010 r. na legnickiej scenie zrealizowali kolejną sztukę - „Pracapospolita, czyli tacy sami.” Trzyczęściowy cykl „opowieści wiejskich” otwarła w grudniu 2013 r. w Legnicy prapremiera sztuki „Droga śliska od traw. Jak diabeł wsią się przeszedł”. Tekst został nagrodzony w Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, a legnicki spektakl na festiwalu „Rzeczywistość przedstawiona” w Zabrzu otrzymał nagrodę za tekst, inscenizację, role i scenografię.  Otwierające tryptyk przedstawienie opowiada o złu, które zagnieździło się w człowieku i rozprzestrzenia się z czasem na całą wieś. Istota problemu polega na tym, iż przechadzający się po wsi diabeł jest całkowicie biernym obserwatorem samoistnego procesu rozrastania się zła w jej mieszkańcach. Druga część trylogii „Gdy przyjdzie sen – tragedia miłosna” miała swoją premierę w Lubuskim Teatrze we wrześniu 2015 roku.

g.

Gańczarczyk Iga
Gerigk Joanna
(fot. Štěpán Radina)

Asystentka i wykładowca w PWST w Krakowie filia we Wrocławiu. Urodzona w Starogardzie Gdańskim.
Ukończyła z wyróżnieniem Wydział Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie filia we Wrocławiu, specjalizacja: reżyseria teatru lalek. Praca magisterska: Przedmiot w teatrze na podstawie twórczości T. Kantora, J. Szajny, J. Grzegorzewskiego oraz autorskiego projektu.
W roku akademickim 2009/2010 odbyła roczny staż w Akademie Múzických Umění Divadelní Fakulta (DAMU) w Pradze.
Teatrolog, absolwentka Akademii Teatralnej w Warszawie, studia na Wydziale Wiedzy o Teatrze. Praca magisterska: Kobieta w dramatach St. I. Witkiewicza. Ukończyła także: Studium Technik Teatralnych i Filmowych w Łodzi. Państwowe Pomaturalne Studium Kształcenia Animatorów Kultury w Ciechanowie, specjalność: teatr.
W Łodzi, przez siedem lat prowadziła własną działalność teatralną, w ramach której organizowała, prowadziła i reżyserowała autorskie spektakle. Pracowała z młodzieżą i dorosłymi. Prowadziła autorskie warsztaty i edukacje teatralne. Inicjowała, organizowała oraz koordynowała festiwale teatralne oraz projekty z pogranicza plastyki i teatru. Odbyła dwuletnią praktykę w teatrze pantomimy. Pisze adaptacje i sztuki teatralne. W roku 2010 otrzymała nagrodę na Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Poznaniu, w Teatrze Polskim w Poznaniu, tam też odbyło się czytanie sceniczne nagrodzonego tekstu. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Odbyła liczne praktyki reżyserskie, między innymi w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu, Teatrze Współczesnym w Szczecinie, w Dejvickem Divadle w Pradze. Jako scenarzystka i reżyser na stałe współpracuje z Divadlem NoKakabus w Pradze.
Nominowana do Nagrody Wrocławskich Odkryć Artystycznych Warto 2015

Glińska Agnieszka

Aktorka, reżyserka, była dyrektorka warszawskiego Teatru Studio. Ukończyła Wydział
Aktorski i Reżyserski Warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Reżyseruje w
teatrach całej Polski: w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Opolu, Łodzi, także spektakle
Teatru Telewizji. Ma Paszport Polityki, Nagrodę im. Bohdana Korzeniewskiego, Nagrodę im.
Leona Schillera, Grand Prix Festiwalu „Dwa Teatry”, Feliksa Warszawskiego i wiele innych
nagród i wyróżnień. Krytycy piszą o niej, że „nie ulega teatralnym modom, a pracę z aktorem
przedkłada nad wyszukane pomysły inscenizacyjne”.

Górecki Jacek

Dramaturg. Kurator wystawy „Swinarski w Dramatycznym” w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy.  Na co dzień współpracuje z wieloma magazynami  m.in.: K MAG, Pride, Post Magazine, Madame, Lavie czy Anywhere.pl. Finalista konkursu Metafory Rzeczywistości na najlepszą sztukę teatralną 2014 roku, którego efektem było czytanie performatywne dramatu „Milczenie Simone” w Teatrze Polskim w Poznaniu w reżyserii Agaty Biziuk. Od wielu lat pomaga współtworzyć Ogólnopolski Festiwal Teatrów Niezależnych w Ostrowie Wielkopolskim. „Coming out” w reżyserii Aleksandry Popławskiej to jego sceniczny debiut.

Guśniowska Marta

Dramatopisarka, od 2007 roku dramaturg Białostockiego Teatru Lalek. Absolwentka Filozofii na Uniwersytecie Im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po studiach związana z poznańskim Teatrem Animacji i Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu.
Debiutowała w roku 2005 na scenie Teatru Animacji w Poznaniu sztuką „Baśń o Rycerzu bez Konia”. Współpracuje z większością Teatrów Lalek w Polsce.
Laureatka licznych konkursów, między innymi „Konkursu Na wystawienie Polskiej Sztuki współczesnej” oraz „Konkursu na Sztukę dla Dzieci i Młodzieży” – a także Brązowego Medalu „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”.

h.

Halber Małgorzata

Dziennikarka, rysowniczka (autorka komiksu „Bohater“), felietonistka, autorka wielu interwencji internetowych, feministka. Współpracowała z Rozgłośnią Harcerską, Machiną, Hiro, Polskim Radiem, felietonistka Gazety Stołecznej. Ukończyła wydział filozofii na Uniwersytecie Warszawskim. W 2015 roku zadebiutowała jako pisarka powieścią „Najgorszy człowiek na świecie“. W tym samym roku nakładem wydawnictwa Znak ukazał się zbiór jej rysunków z Bohaterem.
„Najgorszy człowiek na świecie“ to tylko na pierwszy rzut oka powieść o uzależnieniu. Napisana śmiałym, osobistym językiem historia Krystyny, to historia o próbie zawalczenia o godną, skromną egzystencję w mieście pełnym osob udających bardziej zadowolone niż są. Ze szczerością w stylu Knausgårda Halber opisuje dziewczynę z Warszawy, która nagle zrywa z powierzchownym, imprezowym trybem życia. „Najgorszy człowiek na świecie“ oferuje również czytelnikowi kuszące rozdziały o tematach konwersacyjnych oraz Bogu i sensie życia.

i.

Iber Cezary
Iwasiów Inga

Pisarka, krytyczka literacka, profesor literaturoznawstwa na Uniwersytecie Szczecińskim, w latach 1999-2012 redaktorka naczelna Szczecińskiego Dwumiesięcznika Kulturalnego „Pogranicza”. Jest jedną z najbardziej znanych w Polsce badaczek posługujących się krytyką feministyczną i gender studies: „Rewindykacje. Kobieta czytająca dzisiaj” (2002), „Gender dla średnio zaawansowanych. Wykłady szczecińskie” (2004).

 

Jako beletrystka Iwasiów debiutowała w 1998 roku tomem prozy „Miasto-ja-miasto”. Następnie opublikowała dwie książki poetyckie: „Miłość” (2001) oraz „39/41” (2004). W 2006 roku ukazały się „Smaki i dotyki”, zbiór 22 opowiadań pisanych z punktu widzenia kobiet. Największy sukces przyniosła autorce wydana w 2008 roku powieść „Bambino” mówiąca o lasach kilku pokoleń zamieszkujących powojenny Szczecin. Krótko po wydaniu, powieść otrzymała szereg nominacji i nagród w najważniejszych literackich konkursach w Polsce (Nike, Nagroda Miasta Gdynia, Cogito, Angelus).

 

Kolejne powieści Ingi Iwasiów („Ku słońcu”, „Na krótko”, „W powietrzu”) choć koncentrują się wokół powracających motywów i tematów związanych z doświadczeniem kobiecym, Szczecinem, nierzadko także życiem akademickim – zaskakują. „Na krótko” jest powieścią dziejącą się w przyszłości, „W powietrzu” jest, pisaną z dużym poczuciem humoru, próbą stworzenia powieści erotycznej. Zupełnie inna jest też autobiograficzna opowieść „Umarł mi. Notatnik żałoby”, która znalazła się na –  stworzonej przez Gazetę Wyborczą i portal Wirtualna Polska – liście 20 najlepszych, najciekawszych i najważniejszych książek 2013 r. W tym samym roku ukazał się też zbiór jej esejów „Blogotony” publikowanych na stronie ingaiwasiow.pl

 

Z teatrem Inga Iwasiów związana od kilku lat, jako krytyczka (pisała recenzje dla miesięcznika „Teatr”) oraz badaczka (jest współautorką projektu badawczego „Inna Scena” w Instytucie Teatralnym w Warszawie włączającego w obszar badań nad historią i współczesnością polskiego teatru problematyki kulturowej tożsamości płci). Premierą „Smaków i dotyków” Iwasiów zadebiutowała jako autorka tekstu scenicznego.

 

 

j.

Jachimek Tomasz

Satyryk, kabareciarz, tekściarz, konferansjer. Autor sztuk teatralnych (m.in. „Kolega Mela Gibsona”; „Ja do trzeciej czyli dwa do jednego”; „I zawsze przy mnie stój”; „Mężczyzna sukcesu -  koncert solo”; czy „Wiwisexia”).  „Dzień dziecka” napisany z myślą o  Teatrze Rampa to jego pierwsza próba dramaturgiczna przeznaczona  dla dzieci i młodzieży.
Laureat wszystkich znaczących przeglądów kabaretowych w Polsce, na koncie kilkadziesiąt realizacji telewizyjnych i setki zagranych występów w całym kraju. Regularnie komentuje bieżące wydarzenia w „Szkle kontaktowym” w TVN 24 i pojawia się na antenie radiowej Trójki.
Ukończył Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych na UW; prywatnie szczęśliwy mąż i tata dwójki dzieci, wielki fan sportu i dobrej książki. Wiecznie narzekający na brak czasu i wiecznie niewyspany.

Jachowicz Piotr
Jakimiak Agnieszka

Dramatopisarkq, dramaturżka i eseistka, absolwentka Międzywydziałowych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. Dramaturgię studiowała na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie; recenzentka teatralna i filmowa, laureatka I miejsca w Konkursie o Nagrodę im. Krzysztofa Mętraka. Publikowała m.in. w „Res Publice”, „Dwutygodniku”, „Didaskaliach”, „Kinie”. Autorka opracowania dramaturgicznego i tekstów do spektakli w reżyserii Weroniki Szczawińskiej, m.in. "Geniusz w golfie”, "Jak być kochaną”, "RE//MIX Zamkow: 2 albo 3 rzeczy, które o niej wiem". Wraz z Goranem Injaciem i Joanną Wichowską współpracowała jako dramaturżka z Oliverem Frljiciem przy spektaklu "Nie-boska komedia. Szczątki" oraz "Nie-boska komedia. Wyznanie". Była dramaturżką w spektaklu "Krew na kocim gardle" Rainera Wernera Fassbindera w reżyserii Anji Susy w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Współautorka interdyscyplinarnego projektu „Usland. Śladami Leonarda Z.”, prezentowanego w trakcie Kultursymposium w Weimarze i na Konfrontacjach Teatralnych w Lublinie. Uczestniczka Forum Dramatopisarskiego przy Festiwalu Neue Stucke aus Europa w Wiesbaden. W sezonie 2014/2015 pracowała jako dramaturżka w Teatrze Polskim w Bydgoszczy.

Janiczak Jolanta

Absolwentka psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego i Lart studio, dramaturg i dramatopisarka. Z Wiktorem Rubinem adoptowała DRUGIE ZABICIE PSA M. Hłaski, CZĄSTEK ELEMENTARNYCH M. Houellebecqa i LALKI B. Prusa, za który otrzymała wyróżnienie na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska" 2009, oraz adaptacji teatralnej filmu i książki „Misja” Roberta Bolta pt, „Klub miłośników filmu Misja” w reżyserii Bartosza Szydłowskiego, w teatrze Łaźnia Nowa (maj 2013).
Jest autorką dramatów: JAMES BOND: ŚWINIE NIE WIDZĄ GWIAZD wystawionym w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu (listopad 2010),, JOANNY SZALONEJ; KRÓLOWEJ” wystawionej w Teatrze im. S. Żeromskiego w Kielcach (wrzesień 2011) „ OFELII” wystawionych w Teatrze im. W Horzycy w Toruniu (listopad 2011)„Tak powiedział Michael J”  Teatr Wybrzeże w Gdańsku (październik 2012), Karzeł, down i inne żywioły” Teatr Nowy im, K. Dejmka w Łodzi w koprodukcji z Festiwalem Boska Komedia (grudzień 2012), oraz „Carycy Katarzyny” Teatr im. S. Żeromskiego w Kielcach( kwiecień 2013), Towiańczycy, królowie chmur (Teatr Stary Kraków, premiera marzec 2014). „Detoit, historia ręki (Teatr Polski, Bydgoszcz listopad 2014), Sprawa Gorgonowej (Teatr Stary, Ktraków, marzec 2015) Wszystkie wyżej wymienione teksty wyreżyserował Wiktor Rubin.  Od 2008 roku pracuje jako dramaturg z Wiktorem Rubinem, współtworząc oryginalny język teatralny (CZĄSTKI ELEMENTARNE (2008), LALKA (2008), ORGIA (2010), JAMES BOND: ŚWINIE NIE WIDZĄ GWIAZD (2010), EMIGRANCI (2011), JOANNA SZALONA; KRÓLOWA (2011), OFELIE (2011)) CARYCA KATARZYNA (2013), TOWIAŃCZYCY, KRÓLOWIE CHMUR (2014), DETROIT, HISTORIA RĘKI (2014), SPRAWA GORGONOWEJ (2015), HRABINA BATORY (2015). Ich wspólne spektakle są obecne na wszystkich ważnych festiwalach w Polsce. Na festiwalu IV Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia w Krakowie (2011) otrzymała wyróżnienie za dramat JOANNA SZALONA; KRÓLOWA, który był także w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej 2012, oraz został wydrukowany w „Dialogu” (kwiecień 2013).  W roku 2013 jej tekst „Caryca Katarzyna” znalazł się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Laureatka Paszportu Polityki 2013 oraz  laureatka programu stypendialnego ministra kultury i dziedzictwa narodowego „Młoda Polska” 2014.

Januszewska Edyta

Aktorka, reżyser, dramaturg. Ukończyła studia aktorskie (2016) i studiuje na roku dyplomowym reżyserię na wydziale sztuki lalkarskiej Akademii Teatralnej w Białymstoku.
Jej debiutem reżyserskim jest spektakl „Tylko jeden dzień” wg sztuki Martina Baltscheita w Teatrze Lalki Tęcza w Słupsku.
Wystąpiła w spektaklach „Life is cruel, people are bad” w Teatrze Ochoty i „Zwierzęta” w Teatrze Soho w Warszawie. Przy obu przedstawieniach była współautorką scenariusza, przy tym drugim także współreżyserem.
Oprócz działalności teatralnej, występuje w filmach krótkometrażowych, a także od 2013 współtworzy grupę Jakby Kabaret, nagradzaną na ogólnopolskich przeglądach.
Interesuje się wschodnimi sztukami walki. Marzy o podróży do Japonii.

Jarzyna Grzegorz

Grzegorz Jarzyna jest jednym z najważniejszych polskich twórców teatralnych. Absolwent wydziału filozofii UJ i reżyserii krakowskiej PWST. Od 1998 roku Dyrektor Artystyczny TR Warszawa (dawniej Teatr Rozmaitości), jednej z najbardziej innowacyjnych scen w Polsce.Jarzyna ma na swoim koncie reżyserię tekstów klasycznych, które poddawał śmiałej reinterpretacji (Bzik tropikalny wg Witkacego, Magnetyzm serca na podstawie Ślubów panieńskich Aleksandra Fredry), adaptacji wielkich powieści europejskich (Doktor Faustus Tomasza Manna, Książę Myszkin wg Idioty Fiodora Dostojewskiego), głośnych tekstów współczesnych (Niezidentyfikowane szczątki ludzkie Brada Frasera, 4.48 Psychosis Sary Kane), a także oper (Gracz Prokofiewa w Opera de Lyon, Dziecko i czary Maurice’a Ravela oraz Karzeł Alexandra Zemlinsky’ego w Bawarskiej Operze Narodowej). Pasjonuje go łączenie gatunków, czego wyrazem są spektakle: 2007: Macbeth według Shakespeare’a, niemal filmowa inscenizacja rozgrywająca się na czterech planach, oraz Giovanni na podstawie Don Giovanniego Wolfganga A. Mozarta i Don Juana Moliera, przedstawienie będące połączeniem teatru dramatycznego i opery.Grzegorz Jarzyna otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m.in. nagrodę Ministra Spraw Zagranicznych za wybitne zasługi dla Polski na świecie (2002) oraz Złoty Order z okazji 300-lecia St. Petersburga (2004). W 2007 roku za Medeę zrealizowaną w wiedeńskim Burgtheater (2006) Jarzyna otrzymał jedną z najbardziej prestiżowych nagród teatralnych obszaru niemieckojęzycznego – Nestroy-Preis. Jest dwukrotnym laureatem nagrody im. Konrada Swinarskiego dla najlepszego reżysera. (1999 i 2009).

Jedrzejewska-Wróbel Roksana

Autorka ponad 25 książek dla dzieci, doktor literaturoznawstwa. Współpracowała z poradnikiem dla rodziców „Dziecko”, pismami dla dzieci „Świerszczyk” i „MIŚ” a także z redakcją dziecięcą Polskiego Radia i TVP. Jest autorką scenariuszy filmów animowanych (serial „Pamiętnik Florki” na podstawie serii własnych książek) i teatralnych („Księga dżungli” w reż. Ewy Piotrowskiej znalazła się w finałowej 12-tce Konkursu na Najlepszą Sztukę Współczesną 2015). Działa aktywnie na rzecz dobrej książki, współpracując z bibliotekami z całej Polski i prowadząc warsztaty poświęcone współczesnej literaturze dla dzieci. Jej „Praktyczny pan”, pełna świń „Kamienica”, sfrustrowany „Gębolud”, autystyczny „Kosmita” i przewrotna historia „O słodkiej królewnie i pięknym księciu” nominowane były do tytułu Książki Roku polskiej sekcji IBBY. Jest laureatką wielu nagród (min. im. Kornela Makuszyńskiego). Opowieścią o pewnej niezależnej dziewczynce „Maleńkie królestwo królewny Aurelki” wygrała konkurs na Najlepszą Książkę Roku „Przecinek i kropka”. Najbardziej jednak ucieszyła ją nominacja „Bzyka brzęka” – historii o dwóch muchach - do nagrody Zielonej Gąski im. Hermenegildy Kociubińskiej. Poza tą prestiżową nominacją otrzymała też brązowy medal „Gloria Artis”. Jest członkiem Polskiej Sekcji IBBY i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Jękot Tomasz

Dramaturg, reżyser.
Debiutował w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu spektaklem Shoa Show. Parodia makabryczna w reżyserii Awiszaja Hadari, w 2011 roku. Autor tekstów, adaptacji, dramaturg spektakli: Sen srebrny oziminy. Wariacja na podstawie „Oziminy” Berenta w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu w ramach XII Dni Dramaturgii; Healter Skelter. Czarna komedia z momentami metafizycznymi w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie; Mitologie w Teatrze Polskim we Wrocławiu; Znikające Szkoły pod pseudonimem Hermiona G, w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu (wszystkie powyższe w reżyserii Pawła Świątka); Dumanowski. Side B w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, w reżyserii Sebastiana Krysiaka. Był również koordynatorem, dramaturgiem i współreżyserem spektaklu 100% KRAKÓW w produkcji RIMINI PROTOKOLL w ramach 38. Krakowskich Reminiscencji Teatralnych (październik 2013), a także autorem katalogu 100% KRAKÓW. Nasze miasto na scenie! wydanego w ramach projektu. Pracował - jako dramaturg i autor tekstów dyplomu IV roku Wydziału Aktorskiego specjalność wokalna Dyplom z Kosmosu (w reż. Ewy Kaim, PWST Kraków, styczeń 2014); jako asystent reżysera spektaklu W kwestii zwycięstwa (reż. Sebastian Majewski, Stary Teatr, Kraków, marzec 2014); jako reżyser w spektaklu Płatonow. Making of wg Czechowa (PWST Kraków, czerwiec 2014); jako dramaturg i współautor tekstu Królowa Margot + wojna skończy się kiedyś w reżyserii Wojciecha Farugi (Teatr Polski w Bielsku Białej, listopad 2014); jako dramaturg i performer w przedstawieniu Burn Out City, realizowanego z Niemiecką grupą teatralną kainkollektiv, (kooprodukcja Ringlokschuppen Ruhr w Mullheim, Niemcy oraz Łaźni Nowej w Krakowie, wrzesień 2015); oraz jako dramaturg spektaklu Antoniusz i Kleopatra Williama Shakespeare'a w reżyserii Wojciecha Farugi (Teatr im. S. Jaracza w Łodzi, styczeń 2016).
Tekst Healter Skelter... ukazał się drukiem w 70-71 numerze Notatnika Teatralnego, Wrocław 2012.
Tomasz Jękot jest absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego na Wydziale Reżyseri spec. Dramaturgia. Studiował Public Relations i Reklamę, oraz Prawo w Barcelonie, uczęszczał do Laboratorium Dramatu w Warszawie.

k.

Kaczorowski Tomasz
(fot. A. Wielewska)

Absolwent Wiedzy o Teatrze na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, studiował również reżyserię w Akademii Teatralnej w Warszawie na Wydziale Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku. Współpracował z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie i Instytutem im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Reżyserował słuchowiska i pracował jako asystent reżyserów: Wojtka Klemma, Marcina Libera, Erlinga Johannessona, Piotra Ratajczaka, Anny Augustynowicz i Stanleya E. Gontarskiego. Brał udział w warsztatach dramatopisarskich z Nikołajem Koladą, scenograficznych z Thomasem Dreissigackerem, radiowych z Mileną Kipfmuller i reportażowych z Mariuszem Szczygłem. W ramach stażu w Teatrze Polskie Radia uczestniczył w nagraniach słuchowisk Waldemara Modestowicza, Piotra Cieplaka, Wojciecha Markiewicza. Angażuje się w działalność edukacyjną teatrów oraz pracę warsztatową z młodzieżą i seniorami. W październiku 2015 zadebiutował w Teatrze Współczesnym w Szczecinie autorskim spektaklem „Trollgatan. Ulica Trolli". Wyreżyserował jeszcze spektakl „Chimery Afanasjewa” w koprodukcji Miejskiego Teatru Miniatura w Gdańsku i sopockiego Teatru Na Plaży (premiera: 1 maja 2016). Jest laureatem głównej nagrody w konkursie dramaturgicznym organizowanym przez Nowy Teatr im. Witkacego w Słupsku i Teatr Nowy w Krakowie za dramat „Las Villas” (premiera w reżyserii Piotra Siekluckiego: 23.09.2016).

Kamieński Jakub
Kamza Paweł

Reżyser teatralny, dramaturg, scenograf, fotografik, autor scenariuszy teatralnych do własnych spektakli.  

Ukończył filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1990) i reżyserię dramatu w PWST w Krakowie (1994). W latach 1984-1987 studiował także filozofię w Collegium oo. Dominikanów w Krakowie.  W latach 2001-2007 kierownik literacki Teatru im. W. Bogusławskiego w Kaliszu.

Współpracuje z wieloma polskimi scenami, m.in. z: Teatrem Dramatycznym w Legnicy, Teatrem Polskim i Teatrem Animacji w Poznaniu, Teatrem Współczesnym w Szczecinie, Teatrem im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy, Teatrem Dramatycznym w Wałbrzychu, Teatrem im. W. Bogusławskiego w Kaliszu, Teatrem Łaźnia Nowa w Krakowie, Teatrem Lubuskim w Zielonej Górze.

W swojej twórczości Paweł Kamza sięga nierzadko po klasykę – często ją adaptując. Na scenie Teatru Współczesnego w Szczecinie przygotował „Kartotekę” Tadeusza Różewicza (1997) , „Pana Jowialskiego" Aleksandra Fredry (2001), a także „Nierządne królestwo” na podstawie „Odprawy posłów greckich” Jana Kochanowskiego (2010). Opracowywał teatralnie dzieła Juliusza Słowackiego, w jego adaptacji i reżyserii powstały spektakle „O Janku, co psom szył buty" (1998, Teatr Osobowy we Wrocławiu) i „Kordian. Sceny” (1999, Teatr Dramatyczny w Legnicy). Zrealizował również „Przypadki Mikołaja Doświadczyńskiego” – przedstawienie na motywach powieści Ignacego Krasickiego (2002, Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu). W 2003 roku na podstawie komedii i innych tekstów Cypriana Norwida Kamza stworzył scenariusz „Wysokiej komedii” (Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy), w 2006 w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu stworzył spektakl „Romeo + Julia”.

Paweł Kamza realizuje na scenie równie często własne teksty.  Jest autorem m.in. następujących tekstów dramatycznych: „Szpital Polonia” (nagroda za reżyserię na 9. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej oraz  Festiwalu Komedii Talia 2003 w Tarnowie,  najlepszy spektakl sezonu w plebiscycie Żelazna Kurtyna w Legnicy 2002/2003) oraz Wlotka.pl (nagroda publiczności za reżyserię na  15. Międzynarodowym Festiwalu „Zderzenie” w Kłodzku)  – zrealizowane w Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy; „Klątwa cesarskiej włóczni"; „Kochałam Bogdana W” (nagroda Marszałka Województwa Wielkopolskiego za najlepsze przedstawienie na Targach Nowej Dramaturgii w Radomiu), „Moja Molinezja” zrealizowane w Teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie;  „Cień Józefa” – zrealizowany w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu (spektakl znalazł się w finale X Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej); „Łzy Ronaldo” zrealizowany w Teatrze Lubuskim w Zielonej Górze (spektakl znalazł się w finale  18. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej).   

Laureat wielu nagród teatralnych. Fotograf – jego prace fotograficzne były prezentowane na licznych wystawach w Polsce.

 

Karasińska Anna

Rocznik 1979. Urodzona w Łodzi. Absolwentka reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Studiowała również filozofię na Uniwersytecie Łódzkim oraz na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Jej szkolne krótkometrażowe filmy fabularne i dokumentalne były pokazywane na kilkudziesięciu festiwalach na całym świecie i zdobyły kilka międzynarodowych nagród. Zrealizowany w 2015 w TR Warszawa spektakl Ewelina płacze został uznany za jedno z najważniejszych teatralnych przedstawień sezonu, a ponadto otrzymał trzy prestiżowe nagrody: Nagrodę Promocyjną im. Kazimierza Krzanowskiego dla Anny Karasińskiej oraz Nagrodę Magnolii – Nagroda Miasta Szczecina dla Marii Maj, Eweliny Pankowskiej, Adama Woronowicza i Rafała Maćkowiaka na 51. Przeglądzie Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT 2016 w Szczecinie; Nagrodę Aktorską dla Marii Maj, Eweliny Pankowskiej, Adama Woronowicza i Rafała Maćkowiaka na 56. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. Natomiast Jury 7. Koszalińskich Konfrontacji Młodych „m-teatr” 2016 postanowiło przyznać nagrodę dla Anny Karasińskiej za najlepszą reżyserię Drugiego spektaklu, zrealizowanego w 2016 w Teatrze Polskim w Poznaniu. Ponadto Drugi spektakl zdobył również nagrodę na XVIII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej INTERPRETACJE w Katowicach w kategorii MŁODE INTERPRETACJE.

Kmita Rafał
Kobielarz Alicja

 

Studentka wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Uczestniczka rezydencji artystycznej w Studio Teatralnym Koło (2016). Laureatka 4. edycji konkursu Polowanie na motyle organizowanego przez Teatr Ochoty. Debiutowała sztuką „Makbet” w reżyserii Igora Gorzkowskiego – „Triatlon” (Teatr Ochoty, maj 2016). Autorka i dramaturg spektaklu „Żyjemy w najlepszym z możliwych światów” w reżyserii Karoliny Kowalczyk (Teatr Soho, grudzień 2016).

 

Kołakowski Roman

Pieśniarz, kompozytor, dramaturg, scenarzysta, poeta, tłumacz, reżyser, menedżer kultury.
W latach 1977 – 1981 studiował polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim.
W roku 1982 złożył przed Komisją Ministerstwa Kultury ( tzw. Komisja Bardiniego ) eksternistyczny egzamin zawodowy dla artystów teatru i estrady. Związany z opozycją demokratyczną, debiutował śpiewanymi wierszami Czesława Miłosza, Stanisława Barańczaka, Kazimierza Wierzyńskiego i Lothara Herbsta w drugim  obiegu kulturalnym. 
Członek Stowarzyszenia Autorów i Kompozytorów ZAIKS.
Jako autor, kompozytor i wykonawca zdobywał nagrody na Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie (1981), wrocławskim Przeglądzie Piosenki Aktorskiej (1984), Festiwalu Polskiej Estrady w Łodzi (1987), Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu (1981, 1984, 1986, 1988, 1996). Przekładał pieśni Bułata Okudżawy, Włodzimierza Wysockiego, anonimowe piosenki z łagrów syberyjskich, songi Bertolta Brechta, Kurta Tucholsky’ego, Jacquesa Brela, Nicka Cave’a, Stinga i Toma Waitsa, Leonarda Cohena, libretta operowe
i musicale.
W latach 1995 – 2005 dyrektor artystyczny Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu,
w latach 2005 – 2007 dyrektor artystyczny Teatru Piosenki we Wrocławiu;
w latach 2009 – 2010 dyrektor artystyczny Biura ESKA2016 w Toruniu.
W latach 1992 – 2002 współpracował z Radiem Wrocław prowadząc audycje autorskie „Megalomania” i „Obecność” ( wspólnie z Lotharem Herbstem ).
W latach 1997 – 2014 był dyrektorem artystycznym Teatru Rapsodycznego „Dnia Trzeciego”. Obecnie prowadzi własny Teatr Piosenki i współpracuje z najważniejszymi instytucjami artystycznymi w kraju.
Jako dramaturg, tłumacz, kompozytor i reżyser współpracował z Teatrem Narodowym , Teatrem „Syrena”, Teatrem Współczesnym i Teatrem Polskim w Warszawie, Teatrem Rozrywki w Chorzowie, Teatrem Wielkim w Poznaniu, Operą „Nova” w Bydgoszczy, Teatrem Muzycznym w Gdyni, Teatrem Polskim w Poznaniu, Teatrem Polskim i Teatrem Muzycznym „Capitol” we Wrocławiu, Bałtyckim Teatrem Dramatycznym w Koszalinie.
Publikacje:
tomy poezji – „Piosenki ocenzurowane” (1986), „Droga Krzyżowa – transmisja” (1992), „Ballady morderców” (1999), „Rymy częstochowskie” (2006), „Habitat” (2008), „Carmina Caritatis” (2013);
płyty autorskie – „Przypowieść błękitna” (1986), „Melodie Kurta Weilla ( Kazik Staszewski 2001), „Alkimja” ( Justyna Steczkowska 2002) – Złota Płyta, „Piosenki Toma Waitsa” ( Kazik Staszewski 2003), „Habitat” ( Piotr Rubik 2006) – podwójna Platynowa Płyta, „Francesco” ( 2007), „Tischner” ( Voo Voo, Trebunie Tutki 2007) – Złota Płyta, „Florilegium” (2010), „Cave” ( 2013), „Przebudzenie” ( Krzysztof Cugowski 2015 ),
„Dobre piosenki – Roman Kołakowski” ( 2016 ).
płyty DVD – „Nick Cave i przyjaciele” ( 2006 ), „Alkimja” ( 2009 ), „Adresaci” ( 2010 ), „Muolin Noir” ( 2013 ), „Manru” ( 2013 ) – Nagroda Złotego Orfeusza – Europejskiej Akademii Fonograficznej. 
Ważniejsze realizacje teatralne i telewizyjne to:
„ Marzenie o kwitnącym kraju” (1988), „Cyrk Wszystkich Świętych” (1995), „Przygody Tomka Sawyera” (1995), „Rybi puzon” (1995),  „Droga Krzyżowa – transmisja” (1996), „Kitty” (1996), „Przypowieść błękitna” (1997), „Piosenki Geogre’a Gershwina” (1997),  „Księga dżungli” (1998), „Błękitny człowiek” (1999), „Wrocławski dzwon grzesznika” (1999), „Ballady morderców” (1999), „Weill 2000” (2000), „Dialogi Karmelitanek”(2000), „Honorificabilitudinitatibus” (2000), „Przygody Hucka Finna, czyli o czym dziś napisałby Mark Twain” (2001), „Gallus Wratislavianus” (2001), „Missa Gospels” (2001), „Opera za trzy grosze” (2002), „Gorączka – piosenki Elvisa Presley’a” ( 2002), „Mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem” (2002), „Pięciu braci Moe” (2002), „Oczy wielkiego miasta” (2003), „West Side Story” (2004), „Jezu, ufam Tobie” (2004), „Wyspa Brel” (2004), „Pejzaż mój kochany” (2005), „Szare kwiaty” (2006), „Zło. Księga gróźb” (2006), „Album Snów” ( 2011 ), „Moulin Noir” ( 2012 ), „Fortepian pijany” ( 2014 ), „Na rogu świata i nieskończoności” ( 2015 ), „Bodo” ( 2016),  „Piosenki ze starej pasieki” (2016),
„Dom Wschodzącego Słońca” ( 2016 ), „Paradoksalny rozkład sfery – opera matematyczna” ( 2016 ).
Utwory Romana Kołakowskiego wykonują najwybitniejsi polscy wokaliści i aktorzy – m.in.: Kayah, Hanna Banaszak, Maryla Rodowicz, Edyta Geppert, Katarzyna Groniec, Elżbieta Wojnowska, Natalia Sikora, Krystyna Tkacz, Ewa Uryga, Krystyna Prońko,
Kinga Preis, Andrzej Seweryn, Gustaw Holoubek, Michał Bajor, Krzysztof Cugowski, Wiktor Zborowski, Olgierd Łukaszewicz, Grzegorz Markowski, Mirosław Czyżykiewicz, Jan Peszek, Marian Opania, Marek Bałata, Ryszard Rynkowski, Ignacy Gogolewski,
Piotr Rogucki, Marek Piekarczyk, Marcin Przybylski, Maciej Balcar…
Jego specjalnością są plenerowe widowiska multimedialne:
„Anioły Europy” ( Wrocław 2004), „Mysterium Iniquitatis” ( Wrocław 2005 ), „Quem quaeritis?” ( Kraków  2005), „Dzieci Solidarności” ( Gdańsk 2005 ),  „Tajemnica Światła”
( Warszawa 2006) , „Requiem pro Pace” ( Wrocław 2006 ),  „63 fotografie”
( Warszawa 2007), „Modlitwy wątpiących” ( Warszawa 2007 ), „Adresaci”
( Warszawa 2008), „Zwierciadło Europy” (Warszawa 2009), „Sztandary’44”
( Warszawa 2010 ), „Banderia 1410” ( Malbork 2010 ), „Imiona Czasu. Imiona Miasta”
( Kraków 2010 ), „Sierpniowa Melodia” ( Warszawa 2012), „Młoda Warszawa”
( Warszawa 2013 ), „Księga Aniołów i Ludzi” ( Wrocław 2014 ), „Sine qua non – ESKA WROCŁAW 2016” ( Wrocław 2015 ), „Wiara. Nadzieja. Miłość” ( Warszawa 2016 ), „Ceremonia Otwarcia Światowych Dni Młodzieży” ( Kraków 2016 ).
Jako menedżer kultury sprowadził do Polski wielkie gwiazdy scen światowych: m. in.: Milvę, Cesarię Evorę, Marizę, Gilberta Becauda, Haris Alexiou, Diamandę Galas, Dee Dee Bridgewater, Ute Lemper, Nicka Cave’a, The Tiger Lillies.
Roman Kołakowski jest Przewodniczącym Kapituły Nagrody im. Aleksandra Bardiniego
i laureatem nagród za całokształt twórczości artystycznej:
Nagrody Estrady Polskiej „Prometeusz”, Nagrody Miasta Wrocławia, Nagrody im. Włodzimierza Pietrzaka przyznawanej przez Chrześcijańskie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”, Nagrody Prezydenta Wrocławia.
W 2005 roku został uhonorowany Orderem „Gloria Artis”.

Konecka Iwona

Członkini Teatru Realistycznego, teatrolożka, filolożka, prezeska Fundacji Teatr Realistyczny. Instruktorka teatralna, animatorka kultury oraz koordynatorka projektów teatralnych. Pasjami doskonali się w dziedzinie teatru - Absolwentka Południowobałtyckiej Akademii Teatru Niezależnego i Akademii Teatru Alternatywnego.

Kotowska Katarzyna
(fot. T.Jakobielski)

Z wykształcenia architekt, pisarka i ilustratorka, członkini Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
„Wieża z klocków” (2001, wyd. uzupełn. 2010), tłum. na jęz. chorwacki i słowacki, najbardziej znana proza w Polsce poświęcona tematowi adopcji, nagrodzona tytułem Książka zimy 2001/2 przez Bibliotekę Raczyńskich w Poznaniu.
Baśń o adopcji „Jeż” (1999) tłum. na jęz. koreański i chorwacki, otrzymała tytuł Książki Roku 1999, wyróżnienie w konkursie Dziecięcy Bestseller 2000, wpis na listę Białych Kruków 2000 Internationale Jugendbibliothek w Monachium, wpis na Listę Honorową IBBY 2002 zwaną Listą im. H. Ch. Andersena, I nagrodę w konkursie Świat Przyjazny Dziecku 2002, zaliczona do Kanonu Książek dla Dzieci i Młodzieży w 2002, wpis do międzynarodowego katalogu BARFIE (Wiedeń, 2004).
Nie wydana dotąd baśń „Gwiezdny pył” w 2002r dostała III nagrodę w konkursie literackim wydawnictwa Muza oraz Media Rodzina.
Recenzentka książek dla dzieci i młodzieży, stale współpracuje z miesięcznikiem „Nowe Książki”.
Scenarzystka, scenograf i reżyser, autorka kilkunastu sztuk teatralnych.
W latach 2005-2011 realizowała w Teatrze Lalka w Warszawie autorski program „Moje Marzenia”, adresowany do wychowanków warszawskich placówek opiekuńczych.
W latach 2009-2015 prowadziła warsztaty edukacji teatralnej dla starszych klas szkoły podstawowej i gimnazjum.
Od 2013 realizuje niezależne autorskie spektakle teatralne, tworzone na podstawie własnych scenariuszy, w których aktorami są dorośli i dzieci, znajomi oraz przypadkowo spotkani ludzie.

Krzyżanowski Tomasz

Absolwent  wydziału Leśnego Akademii  Rolniczej w Krakowie ( dziś Uniwersytet Rolniczy), leśnik, pracownik Lasów Państwowych (1985-1987), oraz Tatrzańskiego Parku Narodowego ( 1987 – do teraz).
W okresie studenckim , zafascynowany kulturą i dorobkiem górali podhalańskich został członkiem Studenckiego Zespołu Góralskiego „Skalni”, był członkiem kapeli  i prymistą.
Po przeniesieniu się na Podhale i podjęciu pracy zawodowej  prowadził zespół góralski „Holny” przy Spółdzielni  Zakopiańskie Warsztaty Wzorcowe w Zakopanem,  a w 1990 roku był współzałożycielem Zespołu Góralskiego „Harenda” oraz jego długoletnim kierownikiem i prymistą. 
Jest pomysłodawcą i wykonawcą wielu projektów muzycznych – „Namysłowski z Góralami” , zespół  „Czarne Karakuły”,  współpracował z Hanną Chowaniec – Rybką, z zespołem „Brathanki”, „Harlem” i „Skaldowie”.
Kilkanaście lat był felietonistą „Tygodnika Podhalańskiego”, jest autorem licznych publikacji w kwartalniku „Tatry” wydawanym przez Tatrzański Park Narodowy.
W 2004 r. odnalazł zbiór rycin Ignatza Goertlera de Blumenfeld z początku XIX w. , których publikacja okazała się wydarzeniem naukowym i ważnym przyczynkiem do  przedefiniowania niektórych aspektów historii zbójnictwa w Tatrach.
W 2014 r., na podstawie rycin Blumenfelda, napisał 3-aktowy  dramat „Gombica Staska Kubina”, w którym zawarł historię nieznanego harnasia Stanisława Kubina oraz jego zbójeckiej gromady.
Sztuka została wydana drukiem  w 2016 r. a także wystawiona na deskach zakopiańskiego Teatru im. Witkacego.

Kuczok Wojciech

Pisarz, scenarzysta, speleolog.
Laureat nagrody literackiej Nike i Paszportu Polityki w roku 2004.
Urodzony w roku 1972.
Autor:
„Opowieści samowite”, 1996, tom poezji
„Larmo” , 1998 arkusz poetycki
„Opowieści słychane”,1999, zbiór opowiadań
(nominowany do Nagrody literackiej NIKE i nagrodzony przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek w
roku 2000)
„Szkieleciarki”, 2002, zbiór opowiadań
„Gnój”, 2003, wyd.II 2004, wyd. III 2008, powieść (nagroda Paszport Polityki 2003, Nagroda NIKE 2004,
Nagroda NIKE Czytelników 2004,)
„Widmokrąg”, 2004, zbiór opowiadań
„Opowieści przebrane”, 2005, wybór opowiadań
„To piekielne kino”, 2006, zbiór esejów
„Senność”, 2008, powieść
„Moje projekcje”, 2009, zbiór felietonów i esejów
„Spiski”, 2010, powieść
„Poza światłem” 2012, zbiór szkiców i esejów
„Obscenariusz” 2013, zbiór opowiadań
„Proszę mnie nie budzić” 2016, zbiór opowiadań
Dotąd ukazało się ponad 20 wydań zagranicznych książek Kuczoka, w tym kilkanaście przekładów samego
„Gnoju” Książki doczekały się wydań m. in. w niemieckim wydawnictwie Suhrkamp, rosyjskiej oficynie
Azbuka i francuskim L’Olivier
„PRĘGI” 2003, scenariusz filmu fabularnego (reżyseria Magdalena Piekorz; zdjęcia Marcin Koszałka;
produkcja Studio Filmowe TOR - Krzysztof Zanussi, Vision – Włodzimierz Otulak) - nagroda Złote Lwy za
najlepszy polski film fabularny na festiwalu w Gdyni w 2004 roku
„SENNOŚĆ” 2008, scenariusz filmu fabularnego (reżyseria Magdalena Piekorz; zdjęcia Marcin Koszałka;
produkcja Studio Filmowe TOR – Krzysztof Zanussi, Vision – Włodzimierz Otulak)
Pracował także z Magdaleną Piekorz jako współscenarzysta jej filmu fabularnego „ZBLIŻENIA” 2014
Autor monodramu „Doktor Haust”, który w wykonaniu Michała Żebrowskiego i reżyserii Magdaleny Piekorz
od premiery w styczniu 2005 był grany ponad 100 razy w warszawskim Teatrze Studio i gościnnie na wielu
innych scenach polskich teatrów.
Od 1992 roku publikuje swoje wiersze i opowiadania w prasie kulturalnej i literackiej (m.in. „Rzeczpospolita
Plus Minus”, „Gazeta Wyborcza - Wysokie Obcasy”, „Gazeta Wyborcza – Książki”, „Dziennik Polska-Europa-
Świat”, „Newsweek”, „Respublica Nowa”, „Playboy”, „Esquire”, „Twórczość”, „Kresy”, „NaGłos”, „Odra”).
W latach 2000-2004 publikował teksty o kinie w „Tygodniku Powszechnym” i miesięczniku „Kino”.
W 2000 roku został laureatem konkursu młodych krytyków filmowych im. Krzysztofa Mętraka.
W latach 2004-2005 felietonista sportowy dziennika „Rzeczpospolita”, także felietonista tygodnika „Newsweek”
i dziennika „Metropol”.
W latach 2007-2008 autor cyklicznych felietonów o kinie w miesięczniku „Zwierciadło”.
2009-2010 – stypendysta berlińskiej fundacji DAAD
W latach 2011-2013 felietonista „Przeglądu Sportowego” i „Magazynu Wino”.
Od 2014 stały felietonista sportowych stron „Gazety Wyborczej”
Od 2015 co miesiąc poleca filmy na portalu „Anywhere”
Speleolog, w latach 1982-2010 spenetrował ponad 800 obiektów jaskiniowych. Dokonał kilku znaczących
odkryć: m. in. jest odkrywcą Jaskini Dującej (Beskid Śląski; 2005), Jaskini Twardej (Jura Krakowsko-
Częstochowska; 2010), Jaskini Hardej (Tatry Zachodnie), Jaskini Niedźwiedziej Górnej (Jura Krakowsko-
Częstochowska), brał także udział w eksploracji jurajskiej Jaskini Ciesęć (Jura Krakowsko-Częstochowska;
1997), dolnego piętra Jaskini Lodowej Małołąckiej (Tatry Zachodnie; 1997), jak również wielu innych jaskiń
Polski i Europy.
Za swoje odkrycia jaskiniowe uhonorowany w 2013 roku wyróżnieniem „Kolos”
Prywatnie: mąż felietonistki i dziennikarki Agaty Passent.
Wielodzietny.

Kuprjanowicz Magda

l.

Laszuk Grzegorz

Od 1989 roku współtworzy Komunę// Warszawa (dawniej Komuna Otwock) – jeden z najważniejszych teatrów niezależnych, eksperymentujący na styku sztuk performatywnych, wideo, instalacji i muzyki.  Komuna// Warszawa w swej twórczości sięga po tematy ważne i współczesne, nieustannie poszukując nowych form i środków wyrazu. Zrealizował blisko 20 spektakli oraz kilkadziesiąt akcji. Na co dzień grafik użytkowy i aktywista polityczny. Stale współpracuje m.in. z: Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, TR Warszawa, Gutek-Film oraz Muzeum Narodowym w Warszawie. Grzegorz Laszuk zasłynął przede wszystkim jako autor plakatów kontrowersyjnych sztuk wystawianych przez TR Warszawa, dawny Teatr Rozmaitości. Mimo rezerwy wobec „trendów” jest uważany za jednego z najciekawszych twórców średniego pokolenia – projektanta, który wciąż poszukuje, aktualizuje i rewiduje swój wizualny język.

Ł.

Łubieński Maciej

Z wykształcenia historyk i muzyk, z zawodu wykonywanego literat (cykl kabaretowy Teatrzyk Narodowy – Radio Roxy, one man show „Seks polski” w Studio Buffo w Warszawie), dziennikarz prasowy, radiowy (Radio RDC) i telewizyjny (program historyczny „Było nie było” – TVN Warszawa), autor piosenek, filmów. Współscenarzysta, muzyk i aktor cyklu teatralnego „Pożar w burdelu”.

m.

Majewska Martyna

Urodzona zimą w Wałbrzychu. Absolwentka kulturoznawstwa na Uniwersytecie Wrocławskim oraz reżyserii teatralnej na PWST we Wrocławiu. Studiowała reżyserię filmową na Wydziale Radia i Telewizji UŚ. Jest autorką kilkunastu spektakli oraz warsztatowych projektów teatralnych i filmowych. Tworzy na pograniczu teatru formy, teatru muzycznego, performance i filmu. Zwolenniczka interdyscyplinarności i pracy warsztatowej. Ulubione środki wyrazu to kicz i nieodpowiedzialnie użyta groteska.

Majewski Sebastian {Seb}

Reżyser, dramaturg, aktor, scenograf i wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu. Absolwent Wydziału Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku (filii Akademii Teatralnej w Warszawie). Przez kilka lat związany z Towarzystwem Wierszalin – Teatr, gdzie zadebiutował w 1997 r. jako reżyser sztuką Prawiek i inne czasy Olgi Tokarczuk. Założyciel wrocławskiej [:]sceny witkacego.wro, uznawanej za jedną z najciekawszych niezależnych grup teatralnych.
W roku 2006 zadebiutował w roli dramaturga przy spektaklu Transfer! Jana Klaty, z którym tworzył artystyczny tandem. Jako dramaturg Majewski współpracuje m.in. z Krzysztofem Garbaczewskim, Marcinem Liberem, Pawłem Łysakiem, Pawłem Świątkiem oraz Natalią Korczakowską i Agnieszką Olsten.
W latach 2008 – 2012 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu umacniając jego pozycję jako jednej z najlepszych polskich scen. Od stycznia 2013 roku był zastępcą dyrektora ds. artystycznych Narodowego Starego Teatru w Krakowie. W sierpniu 2015 roku został powołany na stanowisko dyrektora artystycznego Teatr im. Jaracza w Łodzi.
Sebastian Majewski jest autorem tekstów oryginalnych oraz adaptacji, które wystawiane były min. w Teatrze Polskim we Wrocławiu, Narodowym Starym Teatrze w Krakowie, Teatrze Powszechnym w Warszawie, Polskim Radiu Kraków, oraz w teatrach w Tbilisi {Marjanishvili Theatre}, Dublinie, Wilnie {Lithuanian National Drama Theatre} i w Santa Monica CA {City Garage Theatre}.

Man Tomasz

Dramatopisarz, reżyser, doktor filologii polskiej Uniwerstytetu Wrocławskiego, absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu warszawskiej Akademii Teatralnej. Był kierownikiem literackim w Teatrze im. Siemaszkowej w Rzeszowie (2003-2005) i konsultantem programowym w Teatrze im. Mickiewicza w Częstochowie (2004-2005). Publikował na łamach „Teatru”, „Dialogu”, „Notatnika Teatralnego”. Był założycielem wrocławskiego Teatru Pod Gryfami. Laureat wielu nagród, m.in. na Festiwalu „Dwa Teatry” za słuchowisko własnego autorstwa „Sex machine”.

Masłowska Dorota
Mierzejewska-Mikosza Honorata

Reżyserka i aktorka teatru lalek. Absolwentka Państwowego Pomaturalnego Studium Kształcenia Animatorów Kultury i Bibliotekarzy w Opolu specjalizacji teatralnej, Akademii Teatralnej w Warszawie Wydział Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku. Ukończyła studia Podyplomowe na Uniwersytecie Warszawskim Literatura dla dzieci i młodzieży. Jedna z założycielek Stowarzyszenia Teatr Poddańczy, gdzie pełni funkcje wiceprezesa. Interesuje się teatrem inicjacyjnym. Tworzy m.in. spektakle dla najnajmłodszych ( „W szufladzie”, „Od ucha do ucha”, „Pokolorowanki”, „Jasno/ciemno”, „Smakułyki”). Laureatka Stypendium Artystycznego dla młodych twórców przyznawanego przez Prezydenta Białegostoku oraz Stypendium Marszałka Województwa Warmińsko¬ Mazurskiego. Prowadzi warsztaty z edukacji teatralnej oraz zajęcia przybliżające i oswajające literaturę dziecięcą. Zabawą w teatr łagodzi obyczaje.

Modzelewski Marek

Scenarzysta i dramaturg, autor kilkunastu sztuk teatralnych, m.in. Koronacji (za którą otrzymał wyróżnienie za tekst w X Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej) i Dotyku. Autor tekstów do programu HBO Na stojaka. Współtwórca i autor tekstów grupy teatralno-kabaretowej Kabaret imienia Romana w Radomiu (m.in. Grand Prix XX Biesiad Humoru i Satyry w Lidzbarku Warmińskim). Scenarzysta serialu Barwy szczęścia. Wystąpił również gościnnie w etiudzie filmowej 483 km (2005 r.) w reżyserii Joanny Kaczmarek. Z zawodu jest lekarzem radiologiem.

Mokrosiński Kuba

Urodził się w 1980 roku. Ukończył studia anglistyczne. Filozoficzne też ukończył. Publikował w pismach literackich. Wydał zbiór wierszy. Współtworzył scenariusze teatralne. Stworzył własny. Napisał też całe mnóstwo tekstów piosenek. Kiedyś miał psa, teraz nie ma kota.

Morawski Jakub

Ukończył studia kulturoznawcze w Londynie, następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie studiował filmoznawstwo i kulturoznawstwo na UJ. Przez rok mieszkał w Singapurze, przebywając na wymianie międzynarodowej na NUS. Po powrocie rozpoczął studia doktoranckie z nauk o sztuce na UJ i został laureatem pierwszej edycji „Diamentowego Grantu”. W ramach dwuletniego grantu przebywał na Columbia University w Nowym Jorku. Obecnie mieszka i pracuje w Hong Kongu. Otrzymał nagrodę za opowiadanie w konkursie magazynu Chimera, na podstawie którego napisał „Słownik Ptaszków Polskich

Moś-Kerger Alina

Absolwentka Wydziału Radia i Telewizji na Uniwersytecie Śląskim i Studium Stosunków Międzykulturowych na Uniwersytecie Warszawskim. Współpracowała z Teatrem im. Modrzejewskiej w Legnicy, Teatrem im. Osterwy w Gorzowie Wlkp., Teatrem Żelaznym i Teatrem Korez w Katowicach, a we współpracy z Instytucją Kultury Katowice Miasto Ogrodów wyprodukowała monodramy wg sztuk swojego autorstwa - "Karin Stanek" i "Rajcula warzy". Jest stypendystką Programu Stypendialnego MKiDN "Młoda Polska" (2015), finalistką 20. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Sztuki Współczesnej (spektakl "Ony" M. Guśniowskiej z Teatru im. Osterwy w Gorzowie Wlkp.), zwyciężczynią Konkursu dla młodych reżyserów Czytelnia Kontrrewolucyjna organizowanego przez Teatr im. Modrzejewskiej w Legnicy, laureatką Nagrody Jury Społecznego IX konkursu dramaturgicznego Metafory Rzeczywistości, a jej spektakle pokazywano i nagradzano na licznych festiwalach: m.in. na Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje w Katowicach, OFTJA we Wrocławiu, Festiwalu Nówka Sztuka w Warszawie, Konfrontacjach Młodych m-Teatr w Koszalinie, Obserwatorium Artystycznym Entree w Teatrze Rozrywki w Chorzowie, Ogólnopolskim Przeglądzie Monodramów Współczesnych w Warszawie, Festiwalu Dramaturgii Współczesnej Rzeczywistość Przedstawiona w Zabrzu oraz na Wałbrzyskich Fanaberiach Teatralnych. Brała udział w warsztatach dramatopisarskich "Nowa Huta - moja miłość" przy teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie, była słuchaczką Szkoły Lokalnych Opowieści przy Teatrze Śląskim w Katowicach. Jej autorskie teksty dwukrotnie wyróżniono w Konkursie na Jednoaktówkę po śląsku.

Murawski Jarosław

Dramatopisarz, absolwent Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył kurs scenariopisarstwa w The National Institut of Dramatic Art w Sydney. Stypendysta MKiDN. Współpracował z Laboratorium Dramatu Tadeusza Słobodzianka i z Teatrem IMKA w Warszawie. Autor monodramu „Katechizm białego człowieka” (Teatr Korez w Katowicach) oraz spektakli muzycznych („W.P. Nieobecności” oraz „Trzy siostry OFF”).
Jego sztuka „Na Boga!” w reżyserii Marcina Libera (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu) zdobyła pięć nagród w tym Nagrodę Główną na XIII Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona” w Zabrzu oraz podczas 6. Festiwalu Boska Komedia w Krakowie, znalazła się również w finale 20. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Autor sztuk wyreżyserowanych przez Ewelinę Marciniak: „Gałgan” we Wrocławskim Teatrze Współczesnym i wielokrotnie nagradzanej „Morfiny” w Teatrze Śląskim w Katowicach.

Myśliwski Wiesław

(fot. T. Pozniak)
Urodzony w 1932 roku w Dwikozach pod Sandomierzem. Prozaik, dramaturg, autor scenariuszy filmowych, ukończył filologię polską na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Długoletni redaktor w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej, redaktor naczelny kwartalnika „Regiony”
(1975-1999), a także dwutygodnika kulturalnego „Sycyna”( 1993–1999). Laureat wielu nagród literackich, wyróżniony najważniejszymi odznaczeniami i orderami państwowymi, w tym Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, doktor honoris causa trzech polskich uniwersytetów, twórca o wielkim autorytecie artystycznym i moralnym.
Wiesław Myśliwski jest jedynym autorem uhonorowanym dwukrotnie Nagrodą Nike (za powieści „Widnokrąg” w 1997 roku i „Traktat o łuskaniu fasoli” w 2007 roku). W swoim dorobku ma poza tym powieści: „Nagi sad” (1967), „Pałac” (1970), „Kamień na kamieniu” (1984), „Ostatnie rozdanie” (2013); dramaty: „Złodziej” (1973), „Klucznik” (1978), „Drzewo” (1988), „Requiem dla gospodyni” (2000). Jego utwory były wystawiane na scenach teatrów, a także w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia, jak również filmowane („Przez dziewięć mostów’, „Pałac”, ‘Klucznik”, „Kamień na kamieniu”).
Myśliwski jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, m.in. otrzymał Nagrodę W. S. Reymonta (1997), Nagrodę im. A. Jurzykowskiego (Nowy Jork, 1998), Nagrodę Literacką Gdynia (2007), Złote Berło Fundacji Kultury Polskiej przyznawane wybitnym polskim twórcom (2011), Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie literatury (2014). Za „Traktat o łuskaniu fasoli” otrzymał w 2011 roku we Francji Grand Prix Littéraire de Saint-Emilion, a za „Kamień na kamieniu” w roku 2012 w USA – wraz z tłumaczem Billem Johnsonem – The Best Translated Book Award. W 2014 roku "Traktat o łuskaniu fasoli" został uznany za najważniejszą książkę 25-lecia w plebiscycie ogłoszonym przez Program 2 Polskiego Radia.
Powieści Myśliwskiego były tłumaczone na wiele języków. Jego książka „Traktat o łuskaniu fasoli” ukazała się w przekładzie na angielski, hiszpański, francuski, niderlandzki, hebrajski, czeski, litewski, włoski i słowacki.

n.

Nahacz Mirosław

ur. 1984, zm. 2007, pisarz i scenarzysta. Debiutował w 2003 roku powieścią
Osiem cztery. W jego dorobku znajdują się jeszcze trzy książki: Bombel (2004), Bocian i Lola (2006)
oraz wydane pośmiertnie w 2009 roku Niezwykłe przygody Roberta Robura. Był też jednym z autorów
scenariusza do serialu Egzamin z życia.

Niedźwiedzki Krzysztof

Twórca teatralno-kabaretowej grupy Formacja Chatelet, redaktor humorystycznego pisma Nowy Pompon, autor i reżyser sztuk teatralnych: "Atrament dla leworęcznych", "Święci tego tygodnia", "Teatr telewizji" i "Stroiciel grzebieni" wystawianych w krakowskim Teatrze KTO. Autor powieści "Elora. Wielka wyprawa",opowiadania "Stroiciel grzebieni" oraz scenariuszy radiowych i telewizyjnych.

Nykowska Anna

Jest współautorką adaptacji i scenariusza do spektaklu Druga kobieta na podstawie scenariusza filmu Johna Cassavetesa Opening night. W latach 1998-2004 studiowała na wydziale Mediów i Komunikacji Społecznej w Wyższej Szkole Dziennikarstwa im. Melchiora Wańkowicza w Warszawie oraz Psychologię Stosunków Międzykulturowych w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Pracuje jako kostiumografka zarówno w filmie jak i w teatrze, współpracowała z takimi reżyserami jak Aernout Mik (Communitas), Martin Clapp (Latająca maszyna), Anna Wieczur-Bluszcz (Być jak Kazimierz Deyna), Weronika Migoń (Facet (nie)potrzebny od zaraz); w teatrze – z Redbadem Klijnstrą (Przebudzenie Shelagha Stephensona i Złoty smok Rolanda Schimmelpfenniga), Eweliną Pietrowiak (Trzy siostry Antoniego Czechowa), Anną Smolar (Jedną ręką i Pionkio Joela Pommerata, Wariatka z Chaillot Jeana Giraudoux) oraz Arturem Urbańskim (Wiarołomni Ingmara Bergmana). Obecnie pracuje nad kostiumami do spektaklu Jezioro w reżyserii Yany Ross. Anna Nykowska jest autorką kostiumów do czterech spektakli Grzegorza Jarzyny – dwóch oper Dziecko i Czary Maurice’a Ravela w Bayerische Staatsoper w Monachium (2011), Pasja według św. Łukasza Krzysztofa Pendereckiego w Alvernia Studios w Krakowie (2012) oraz przedstawień w TR Warszawa Druga kobieta (2014) i Męczennicy (2015).

o.

Odija Daniel

Prozaik, dziennikarz. Mieszka w Słupsku. Autor zbioru opowiadań Szklana huta (2005) oraz powieści Ulica (2001), Tartak (2005), Niech to nie będzie sen (2008) i Kronika umarłych (2010). Tartak znalazł się finale Nagrody NIKE 2004, był także nominowany do Nagrody im. Józefa Mackiewicza. Niech to nie będzie sen w roku 2009 był nominowany do Europejskiej Nagrody Literackiej. Kronika umarłych przez Poznańskie Towarzystwo Wydawców Książek została uznana za „Książkę zimy 2009/2010” i była nominowana do Nagrody NIKE 2011.

Odija jest także autorem słuchowisk, komentarzy do filmów dokumentalnych, libretta do baletu „Sny o wolności” oraz współscenarzystą krótkometrażowego filmu fabularnego „Basia z Podlasia”, który otrzymał pierwszą nagrodę za najlepszy film krótkometrażowy festiwalu T-Mobile Nowe Horyzonty 2011. Publikował m.in. w „Tygodniku Powszechnym”, „Gazecie Wyborczej”, „Playboyu” oraz antologiach literatury współczesnej. Jego książki ukazały się w przekładzie na język francuski, niemiecki i ukraiński.

Od lat prowadzi warsztaty literackie oraz literacko-muzyczne dla dzieci, młodzieży i dorosłych (m.in. współpraca z Uniwersytetem Gdańskim, ODN Słupsk, MCK w Słupsku, Szkoła Podstawowa nr 6 w Słupsku, Liceum Ogólnokształcące nr 5 w Słupsku, Stowarzyszenie „Przystań do nas” w Słupsku, Biblioteka Miejska w Łebie, Biblioteka Wojewódzka w Gdańsku, Towarzystwo Przyjaciół Sopotu, Biblioteka miejska w Wejherowie, Biblioteka Wojewódzka w Toruniu, Biblioteka Miejska w Bytowie, Centrum Sztuki Współczesnej w Bytomiu, Dzielnicowy Dom Kultury Węglin w Lublinie,  Dom Kultury w Jasieniu, Dom Kultury w Starogardzie Gdańskim i inne)

      Brał udział też w realizacji projektów Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego: (m.in. „Ruchomy Pamiętnik”, „Słuchaj uchem” – słuchowiska na żywo).

 

Ogonowski Tomasz

Dziennikarz, reportażysta, producent telewizyjny, dramaturg, autor tekstów piosenek. Z mediami związany od 1993 r. W latach 1993-2007 dziennikarz, publicysta i wydawca w: „Głosie Koszalińskim”, „Gazecie Wyborczej” i „Głosie Pomorza”. Pomysłodawca i prowadzący cyklicznej audycji autorskiej w Radiu Koszalin w latach 1996-1997.
. W 2003 r. zwycięzca największego po „Grand Press” ogólnopolskiego konkursu dziennikarskiego „Oczy otwarte” w kategorii „reportaż prasowy”.
W latach 2008 – 2013 producent telewizyjny w TVN24. Od 2014 r. szef Redakcji TVN24 w Szczecinie.
Dramaturg i/lub autor tekstów piosenek do spektakli:
- „Carski Syn” (2011)
-  „Noc Poety. Wiersze i piosenki Jonasza Kofty” (2013)
- „Kali Babki” (2014)
- „Cykor – bojąca dusza” (2015)

Orbitowski Łukasz

Urodził się w 1977 roku w Krakowie, syn malarza Janusza Orbitowskiego, absolwent Wydziału Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Specjalizuje się głównie w literaturze grozy i fantastycznej. Debiutował w 1999 roku zbiorem opowiadań „Złe Wybrzeża”, dwa lata później miesięcznik „Science Fiction” opublikował jego opowiadanie „Diabeł na Jabol Hill”. Publikował też w innych czasopismach - m.in. „Nowa Fantastyka”, „Sfera”, „Ubik”. Jego opowiadanie „Władca Deszczu” znalazło się w antologii PL+50 pod redakcją Jacka Dukaja. Jako recenzent i felietonista współpracował również „Przekrojem” (2006-2008 i jako stały felietonista 2010-2013), „Lampą” (2006-2010 – wspólnie z Jarosławem Urbaniukiem był autorem cyklu „Urbi et Orbi”), „Mówią Wieki” (2007-2008), „Gazetą Wyborczą” (od 2009). W marcu 2016 rozpoczął prowadzenie programu Dezerterzy na antenie TVP Kultura. W maju 2016 został nominowany do Nagrody Literackiej „Nike” oraz do Nagrody Literackiej Gdynia za powieść „Inna dusza”, w tym samym roku powieść została nagrodzona Paszportem „Polityki”. O „Horror Show” powiedział: Nie licząc „Szczęśliwej ziemi”, to była najlepsza rzecz, jaka mi wyszła. To była książka wkurwionego gówniarza. Wściekła, spontaniczna opowieść gnoja, który ma pretensje do świata.

Orłowski Szczepan

Urodzony w Białymstoku, rocznik 1989, dramatopisarz, dramaturg. Absolwent dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. W wieku 16 lat debiutował opowiadaniem Odwet w antologii Śmierć na dobry początek. Laureat konkursu na sztukę teatralną „Szukamy polskiego Szekspira" (2010). Trzykrotny stypendysta: za wybitne osiągnięcia (Marszałek Województwa Podlaskiego, 2008), naukowe (Uniwersytet Warszawski, 2009), artystyczne w dziedzinie literatura (Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, 2012). W ramach wyróżnień w konkursach literackich uczestnik warsztatów creative writing (dwukrotnie w 2006) oraz warsztatów dramaturgicznych (2010). Na scenie jako dramaturg debiutował spektaklem Infekcja w Teatrze Nowym w Łodzi (reżyseria Tomasz Bazan, prapremiera styczeń 2012), za który otrzymał Złotą Maskę, nagrodę łódzkich krytyków teatralnych. Napisał tekst Pin-okio, subwersywne odczytanie bajki Carlo Collodiego dla Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu (reżyseria Jakuba Porcari, prapremiera czerwiec 2012). Podczas 17. edycji międzynarodowego festiwalu Konfrontacje Teatralne w Lublinie (październik 2012) odbyła się prapremiera spektaklu na podstawie nowego dramatu - 0 -powstałego z inspiracji Orlandem Virginii Woolf (reżyseria Tomasz Bazan).Obecnie studiuje na Royal Academy of Dramatic Art (RADA) oraz na Birkbeck College w Londynie.

Orłowski Szczepan
(fot. D. Pabjańczyk)

Urodzony w 1989 w Białymstoku, dramatopisarz, dramaturg, mixed reality developer. Ab-solwent dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego oraz MA in Text & Performance na Royal Academy of Dramatic Art (RADA) i Birkbeck, University of London.
Jako dramaturg debiutował spektaklem I Ifigenia w Teatrze Nowym w Łodzi (reż. Tomasz Bazan, 2012), za który otrzymał Złotą Maskę, nagrodę łódzkich krytyków teatralnych. Or-łowski napisał kilka oryginalnych dramatów, np. pod, której fragmenty zostały opubliko-wane w kwartalniku „Wakat” (2012). Sztuka 0, której premiera odbyła się na Konfronta-cjach Teatralnych w Lublinie (reż. Tomasz Bazan, 2012), znalazła się w antologii współ-czesnego polskiego dramatu Ikony, pseudoherosi i zwykli śmiertelnicy (ADiT, 2015). Jest również autorem i współautorem scenariuszy teatralnych, m.in. Miraży (reż. Ewelina Mar-ciniak, Teatr Lalek we Wrocławiu, 2015), Pocztu królów polskich (reż. Krzysztof Garba-czewski, Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2013) oraz Kabaretu warszawskiego (reż. Krzysztof Warlikowski, Nowy Teatr w Warszawie, 2013). Z Warlikowskim współpracował również przy adaptacji W Poszukiwaniu straconego czasu Marcela Prousta (Francuzi, No-wy Teatr w Warszawie, 2015). Najświeższą współpracą teatralną była Iwona, księżniczka Burgunda (reż. Grzegorz Jarzyna, Teatr Nacji w Moskwie, 2016).
Orłowski spędza coraz więcej czasu rozwijając interaktywne narracje, eksplorując medium mixed reality. Dotychczas odbył trzy rezydencje Research & Development w Southbank Centre w Londynie.

p.

Pabian Michał

 

Dramaturg Teatru Nowego w Poznaniu, twórca adaptacji teatralnych prozy Doroty Masłowskiej: "Kochanie, zabiłam nasze koty" (reż. Cezary Studniak, Teatr Nowy w Poznaniu),  "Wojny polsko – ruskiej pod flagą biało – czerwoną" (reż. Remigiusz Brzyk, Teatr im. W. Bogusławskiego w Kaliszu).
Stały współpracownik i miłośnik twórczości Agaty Dudy – Gracz. Do tej pory współpracował także z Marcinem Liberem, Piotrem Ratajczakiem, Agnieszką Korytkowską – Mazur, Wojtkiem Klemmem. Mieszka na warszawskiej Pradze.

 

Paczocha Radosław

Dramatopisarz, scenarzysta i dramaturg
Jest absolwentem polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim oraz Wiedzy o Teatrze w Akademii Teatralnej w Warszawie. Przez sześć lat związany z Teatrem Powszechnym w Warszawie (2004-2010). Wcześniej pracował jako recenzent. Jest autorem sztuk: „Zapach czekolady”, „Przyjaciel”, „Bar Babylon”, „Beniamin”, „Uwodziciel”, „Wizyta”, „Faza delta”, „Broniewski”, „Być jak Kazimierz Deyna”. Jego sztuki tłumaczone były na język angielski, niemiecki, czeski, gruziński oraz rosyjski. Obecnie pracuje jako dramaturg w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku.

Pakuła Mateusz

Dramatopisarz, dramaturg. Kierownik literacki w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Sztuki Mateusza Pakuły są realizowane w teatrach w całej Polsce. Kilka z nich zostało przetłumaczonych na angielski, niemiecki, czeski, hiszpański i ukraiński. Urodził się i dorastał w Kielcach. Studiował filozofię na Uniwersytecie Łódzkim, polonistykę, ze specjalizacją wiedza o kulturze, na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz dramaturgię na Wydziale Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie. Laureat VII edycji Konkursu o Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną za dramat „Smutki Tropików” oraz finalista I, IV i VI edycji Konkursu za: „Mój niepokój ma przy sobie broń”, „Miki mister DJ”, „Biały Dmuchawiec”. Nominowany do nagrody „Gwarancje Kultury” TVP Kultura za najbardziej obiecujący debiut 2010 roku za zbiór „Biały Dmuchawiec. Pięć sztuk teatralnych”. Laureat oraz wielokrotny finalista Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. W 2010 roku otrzymał Stypendium Twórcze Miasta Krakowa w dziedzinie literatury. Prowadzi autorskie warsztaty dramatopisarskie pt. „Ośmielanie wyobraźni”.

Paluchowska Ilona

Od 1999 roku aktorka i współtwórczyni przedstawień Teatru Realistycznego. W latach 2005-2009 członek Stowarzyszenia Towarzystwo Artystyczne Skierniewice. W latach 2005-2010 studentka kulturoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim. W 2008 otrzymała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie teatr. Od 2009r. członek zarządu Fundacji Teatr Realistyczny. Instruktorka teatralna, animatorka i koordynatorka przy projektach z  dziedziny animacji kultury i edukacji kulturalnej. Organizatorka festiwali teatralnych: Festiwal Komedii HI HI HI, Barbórki oraz Poszukiwania Alternatywy. Od 2016 współpracuje z Centrum Kultury i Sztuki w Skierniewicach.

Pałyga Artur
(fot. A. Jadczak)

Rocznik 1971. Mieszka w Bielsku-Białej. W 1989 r. został dziennikarzem. Dorabiał, jako pomocnik zbrojarza, sprzątacz wagonów oraz instruktor gry na gitarze. Przez kilka lat był aktorem w grupie teatralnej Heliotrop. Ukończył polonistykę na UJ i nie skończył studiów doktoranckich, ponieważ intensywnie zajął się pisaniem dla teatru. W 2005 r. napisał musical dla klubu osiedlowego pt. „Guma balonowa”. Następnie wygrał konkurs na sztukę o Bielsku-Białej, którą w 2006 r. zadebiutował w bielskim Teatrze Polskim. Jego sztuki dwukrotnie zdobyły grand prix festiwalu R@port w Gdyni („Żyd” w reż. Roberta Talarczyka w 2008, „Wszystkie rodzaje śmierci” w reż. Pawła Passiniego w 2009). „Ostatni taki ojciec” w reż. Łukasza Witt-Michałowskiego oraz „Nieskończona historia” w reż. Piotra Cieplaka zwyciężyły w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2009 r. i 2012 r.), a spektakl „Tato” w reż. Małgorzaty Bogajewskiej na podstawie jego sztuki otrzymał w tym konkursie nagrodę za reżyserię w 2015 r. Jego teksty reżyserowali też: Piotr Ratajczak, Joanna Lewicka, Paweł Łysak, Jan Klata, Grażyna Kania, Wojciech Faruga, Agata Kucińska, Tomasz Wygoda, Aneta Groszyńska.
W 2013 r. zdobył Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną za sztukę pt. „W środku słońca gromadzi się popiół”. Sztuka ta w w 2014 r. miała swoją prapremierę w krakowskim Teatrze Starym w reż. Wojciecha Farugi, a następnie zrealizował ją Wrocławski Teatr Lalek w reż. Agaty Kucińskiej. Dramat ten prezentowany był, w formie czytania, w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu w 2015 r. Czytania jego sztuk odbywały się we Francji, w Niemczech, w Rosji, w Hiszpanii i na Ukrainie. W roku 2014 premiera „Żyda” odbyła się w Budapeszcie. W 2015 r. Aneta Groszyńska zrealizowała na podstawie „Żyda” spektakl telewizyjny. W ostatnich latach regularnie prowadził zajęcia literackie dla osób niepełnosprawnych  (Teatr Grodzki, Bielsko-Biała). Ponad dziesięć lat pisał felietony do pisma „Przyjaciel Pies”. Wydał książkę z reportażami z Białorusi pt. „Kołchoz imienia Adama Mickiewicza”, a reportaż o sex-czatach z „Dużego Formatu” Mariusz Szczygieł umieścił w antologii reportażu polskiego. W Teatrze Śląskim w Katowicach pracuje jako dramaturg i prowadzi Szkołę Lokalnych Opowieści. W Teatrze Powszechnym w Warszawie wspólnie z Małgorzatą Sikorską-Miszczuk – Pracownię Podejrzanych Praktyk Teatralnych. Jego sztuki przetłumaczono na niemiecki, angielski, francuski, rumuński, czeski, ukraiński, rosyjski, węgierski, kataloński, bułgarski, turecki.

Pągowska Katarzyna

Twórczyni teatralna, animatorka i menadżer kultury, aktywistka. Od 2005 aktorka, a następnie reżyserka Teatru Realistycznego. Pomysłodawczyni i koordynatorka projektów z dziedziny animacji społeczno-kulturalnej finansowanych m.in. ze środków Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Urzędu Marszałkowskiego w Łodzi, Miasta Stołecznego Warszawy, Miasta Skierniewice, Miasta Lublin i Fundacji Orange. Absolwentka filologii włoskiej na Uniwersytecie Warszawskim i Akademii Teatru Alternatywnego w Goleniowie.

Piaskowski Jędrzej
Pogonowski Mariusz
(fot. J. Pogonowski)

Absolwent aktorstwa w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej we Wrocławiu (2000). Od 2000 roku aktor etatowy Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku i instruktor teatralny w Płockim Ośrodku Kultury i Sztuki. W 2007 roku założył Stowarzyszenie Teatr Per Se, które stało się przestrzenią do spotkań scenicznych profesjonalnych twórców z amatorami.
W trakcie dziesięciu lat pracy z młodzieżą przygotował ponad 20 przedstawień. Na profesjonalnej scenie wyreżyserował osiem spektakli, z czego pięciu był autorem. Zagrał ponad 50 ról.
Role, które uważa za ważne to: Dymitr w Braciach Karamazow w reż. Janusza Opryńskiego, Chlestakow w Rewizorze w reż. Marka Mokrowieckiego, Henryk w Ślubie Gombrowicza w reż. Krzysztofa Prusa, Obywatel M w Obywatelu M w reż. Macieja Kowalewskiego, Trufaldyn w Słudze dwóch panów w reż. Waldemara Matuszewskiego, Mazepa w Mazepie w reż. Krzysztofa Prusa, Pchełka w Antygonie w Nowym Jorku w reż. Marka Mokrowieckiego.
Nagrody:
- Nagroda płockiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru za pracę artystyczną w roku 2000.
- Srebrna Maska 2006 za rolę Chlestakowa w "Rewizorze" Mikołaja Gogola w Teatrze im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku.
- Dwukrotna nominacja do tytułu Płocczanin Roku - w 2006 i 2009 r.
- Spektakl „Faling” autorstwa i reż. Mariusza Pogonowskiego i Przemysława Pawlickiego dostał się do finału Konkursu na wystawienie polskiej dramaturgii współczesnej. 15 edycja 2008/2009
- Pierwsza nagroda w San Remo w 2009 r, za musical „Drogi Życia” zrealizowany w Młodzieżowym Domu Kultury w Płocku - reż. Mariusz Pogonowski.
- W plebiscycie „Z Tumskiego Wzgórza” organizowanym przez Tygodnik Płocki - Kulturalną imprezą 2011 r. został cykl letnich przedstawień teatralnych pod nazwą Płocki Spacerniak Teatralny realizowany przez Stowarzyszenie Teatr Per Se.
- Najlepszą organizacją pozarządową 2012 r. w Płocku zostało Stowarzyszenie Teatr Per Se prowadzone przez Mariusza Pogonowskiego.
- Najlepszy animator społeczny 2011 roku - I nagroda Prezydenta Miasta Płocka

Popiołek Krzysztof

Urodzony w 1990 roku. Ukończył klasę fortepianu w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Świnoujściu. Absolwent reżyserii teatralnej krakowskiej PWST i magister prawa. Jako asystent pracował z reżyserami: Krystianem Lupą, Michałem Zadarą, Barbarą Wysocką oraz Brianem Michaelsem. W 2011 roku odbył praktykę w teatrach brytyjskich (Bournemouth, Londyn) oraz wziął udział w organizacji City of London Festival, asystując dyrygentce Kelly Lovelady i australijskiej orkiestrze symfonicznej. Otrzymał stypendia Dyrektora Narodowego Starego Teatru im. H. Modrzejewskiej oraz Rektora PWST im. L. Solskiego w Krakowie. Współpracował z wieloma teatrami: z Teatrem Polskim we Wrocławiu, Teatrem im. J. Słowackiego w Krakowie (Małopolski Ogród Sztuki), Teatrem im. S. Jaracza w Olsztynie, Gdańskim Teatrem Szekspirowskim, Teatrem Żydowskim w Warszawie, Teatrem Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu oraz z łotewskim Daugavpils Teātris.

Pruchniewski Marek

Dramatopisarz, scenarzysta, wykładowca w Szkole Laboratorium Dramatu oraz w Warszawskiej Szkole Fotografii i Grafiki Projektowej, współautor scenariuszy do filmów Sławomira Fabickiego Z odzysku i Miłość oraz Marcina Wrony Moja krew. Jego pierwsza sztuka Paryż w 1987 roku zdobyła II nagrodę w konkursie na debiut dramaturgiczny zorganizowanym przez Teatr Ateneum w Warszawie. W roku 1992 dramat Armia zdobył II nagrodę w konkursie na utwór sceniczny zorganizowanym przez Teatr Polski we Wrocławiu oraz Ministerstwo Kultury i Sztuki (premiera w Teatrze Dramatycznym w Legnicy, reż. Paweł Kamza). W 2000 roku w Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy wystawiono Wesele raz jeszcze (reż. Paweł Kamza) na podstawie dramatu Pielgrzymi. Wersję telewizyjną Pielgrzymów wyreżyserował Maciej Dejczer. W roku 2003 w Teatrze Telewizji miała miejsce prapremiera Łucji i jej dzieci (reż. Sławomir Fabicki). Ten głośny dramat ukazał się także w antologii Pokolenie porno i inne niesmaczne utwory teatralne (2003). Spektakl zdobył Grand Prix IV Festiwalu Polskiego Radia i Teatru Telewizji „Dwa Teatry” w Sopocie w 2004 roku, zaś w 2011 Kontrym (reż. Marcin Fischer) zdobył Grand Prix jedenastej edycji tego festiwalu. Sztuki Moja wina oraz Nasz syn (napisany wspólnie z Markiem Wortmanem) były nominowane do Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej.

Prześluga Malina

Absolwentka kulturoznawstwa na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Szkoły Dramatu Tadeusza Słobodzianka w Warszawie. Dramatopisarka, bajkopisarka. Autorka książek dla dzieci: Ziuzia, Bajka i Majka, zbioru Nowe Bajki. Jej dramaty publikowane były w „Nowych Sztukach dla Dzieci i Młodzieży” Centrum Sztuki Dziecka i w „Dialogu”, a także wystawiane na wielu scenach teatralnych kraju. Laureatka Medalu Młodej Sztuki 2012, zdobywczyni kilku nagród i wyróżnień w edycjach Konkursu na Sztukę Teatralną dla Dzieci i Młodzieży, organizowanego przez Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu. Jej monodram: Stephanie Moles dziś rano zabiła swojego męża, a potem odpiłowała mu prawą dłońzdobył drugą nagrodę podczas 9. Ogólnopolskiego Przeglądu Monodramu Współczesnego w 2011 roku. Laureatka nagrody indywidualnej za dramat Chodź na słówko w 19. edycji Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej 2013. W szóstej edycji konkursu Metafory Rzeczywistości (2013) zdobyła nagrodę główną (ex aequo), nagrodę publiczności oraz nagrodę dziennikarzy za dramat Kwaśne mleko.

Przyłęcki Mateusz

Absolwent Wydziału Aktorskiego (2001) i Wydziału Reżyserii Dramatu (2009) Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie. Wyreżyserował spektakle: „Życie / instrukcja obsługi” wg. autorskiego scenariusza – kompilacji tekstów poradników, regulaminów i instrukcji, Teatr Współczesny w Szczecinie (premiera listopad 2008), „Lailonia” na motywach „13 bajek z królestwa Lailonii i innych bajek” L. Kołakowskiego (adaptacja własna), Teatr Kana w Szczecinie (premiera wrzesień 2009, spektakl zwyciężył w plebiscycie publiczności XVIII Alternatywnych Spotkań Teatralnych „KLAMRA”  2010 w Toruniu), „Stefcia Ćwiek w szponach życia” wg Dubravki Ugresic, Teatr Ludowy, Kraków (premiera listopad 2009), „Tango” S. Mrożka, Teatr Współczesny w Szczecinie (premiera październik 2010), „Czarnoksiężnik Oz” wg F. L. Baum’a, Teatr Lalki i Aktora „Pinokio” w Łodzi (premiera marzec 2011), „Mglisty Billy” wg G. Bianco, Teatr Figur Kraków (premiera czerwiec 2013, spektakl otrzymał Nagrodę Główną JURY MŁODYCH na Festiwalu Korczak 2013 oraz Pierwszą Nagrodę i nagrodę Jury Dziecięcego na Festiwalu Teatralnym „Karuzela” w Łodzi (2014), „Projekt: MATKA” wg. tekstów autorek opisujących na blogach swoje doświadczenia związane z macierzyństwem, Teatr Kana w Szczecinie (premiera wrzesień 2014, spektakl zwyciężył w plebiscycie publiczności XXIV Alternatywnych Spotkań Teatralnych „KLAMRA”  2016 w Toruniu), „Ławeczka” A. Gelmana, Teatr Dramatyczny w Białymstoku (premiera luty 2015), „Projekt: OJCIEC” wg. tekstów autorów opisujących na blogach i w książkach swoje doswiadczenia związane z tacierzyństwem, Teatr Kana w Szczecinie (premiera wrzesień 2016). W ramach opieki reżyserskiej zrealizował z Teatrem Papahema spektakl „Macbett” wg. E.Ionesco (premiera czerwiec 2015), a w ramach współpracy reżyserskiej z Justyną Kowalską spektakl „Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze” wg. prozy A. Veteranyi (premiera sierpień 2016, Teatr Witkacego w Zakopanem). Pomysłodawca i opiekun artystyczny projektu „PIEŚNI DLA MIASTA” zrealizowanego w ramach 36 PPA we Wrocławiu (Nurt OFF) – projekt dostał wyróżnienie.

r.

Rak Krzysztof

scenarzysta, producent filmowy. Ukończył Wydział Wiedzy o Teatrze PWST im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie.
W 2005 r. inicjator i pierwszy redaktor naczelny miesięcznika teatralnego „Foyer”. W latach 2005–2008 szef produkcji filmów dokumentalnych w HBO Polska, współautor koncepcji pasma filmów dokumentalnych Bez cenzury na antenie HBO w Polsce. Juror konkursu głównego 6. edycji Planet Doc Review 2009 oraz konkursu scenariuszowego Hartley-Merrill 2003, 2006, 2008 i 2009]. Ekspert PISF. Członek Festiwalu Filmowego w Gdyni 2015, a także Rady Programowej Festiwalu Filmowego w Gdyni i Polskiej Akademii Filmowej.

Reszka Paweł Piotr
Rettinger Dominiki W.

 

Reżyser, scenarzysta. Absolwent Kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego (1976) oraz  PWSFTviT w Łodzi (1981).

Autor scenariuszy:
Teatr TV
2014 - ‘Karski’, współscenarzysta, reż. Magda Łazarkiewicz
Fabuły:
1986 – ‘Gra w ślepca’ – współ-scenar. i reżyseria
2007 – ‘Pora mroku’ – reżyseria Grzegorz Kuczeriszka
2011 – ‘Milion dolarów’ – reżyseria Janusz Kondratiuk
2014 – ‘Kamienie na szaniec’ – reżyseria Robert Gliński
2016 – ‘Jak pies z kotem’ – scenariusz z J. Kondratiukiem, planowana produkcja wiosna 2017
Sztuki teatralne:
2008 – ‘Psychoterapolityka’ – I Nagroda w I Ogólnopolskim Konkursie Komedii – premiera 2008 Teatr Powszechny Łódź; 2012 premiera – Ostrawa, Czechy; 2014 premiera – Bratysława, Słowacja, Rumunia – luty, 2016, kwiecień 2016 premiera teatr STU, Kraków – nadal grana. 
Powieści:
2012 – ‘Brainman’ – komiks filozoficzny - dla czytelników 16 lat +
2013 – ‘Jonatan – Czas Przepowiedni’ – fantasy - dla 12 – 16 lat
2014 – ‘Klasa’ – thriller polityczny (wydanie w Niemczech - jesień 2016)
2014 –  ‘Elita’ – kryminał obyczajowy.
2015 – ‘Sokół’ (Klasa II)
2016 – ‘Adalbert – Legenda o św. Wojciechu’, wydawnictwo WAM

 

Rowicki Piotr

Dramatopisarz, autor kilkunastu sztuk teatralnych, laureat ogólnopolskich konkursów dramaturgicznych, dwukrotny zwycięzca poznańskich Metafor Rzeczywistości.

Ukończył historię na Uniwersytecie w Białymstoku. Na motywach "Przylgnięcia", debiutanckiej sztuki Rowickiego nakręcony został film pt. "Demon" w reżyserii Marcina Wrony. W teatrze najczęściej reżyseruje Rowickiego Piotr Ratajczak, który wyreżyserował między innymi „Niewiernych” w Teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie, „Piszczyka” i „Chłopca Malowanego” w Teatrze Polskim w Poznaniu oraz monodramy z udziałem Agnieszki Przepiórskiej – „I będą święta”, „Tato nie wraca”, „Wojna to tylko kwiat” w warszawskim teatrze WarSawy.

 

 

Rzymska Bogumiła

Ur. 7 maja 1944 roku w Łodzi.  Magister filologii polskiej ( Uniwersytet Łódzki, 1966 r.) Absolwentka Państwowej Szkoły Muzycznej I stopnia; klasa fortepianu. W latach 1965 – 1968 działała w teatrze studenckim jako autorka tekstów piosenek i reżyser. Od  1974 do 2002 kierownik literacki Teatru Lalki i Aktora „Pinokio” w Łodzi.
Wyreżyserowała kilkanaście spektakli teatralnych m.in.  Karela Novaka i Steffana Westerberga  „Baśnie najmniejszych – o Paluszku i o Calineczce”,    Tadeusza Słobodzianka   „Baśń o żebraku Iwanie i jego ośle ”, Briana Pattena  „Skacząca myszka”.
Jest autorką sztuk teatralnych „Szklana Góra” i „Szczurołap czyli sprawdź pułapki, zanim się położysz” oraz tekstów piosenek i adaptacji scenicznych.

 

 

 

 

s.

Sadowska Anna

Jest absolwentką teatrologii na Uniwersytecie Łódzkim oraz Akademii Praktyk Teatralnych Gardzienice. Aktorka i reżyserka Teatru Realistycznego ze Skierniewic, animatorka kultury i realizatorka projektów społeczno-kulturalnych. W latach 2012–2014 była prezeską Fundacji Teatr Realistyczny.

Sadowski Andrzej

Absolwent PWST w Krakowie (WA, dyplom w 1982 r.) Od początku lat osiemdziesiątych, do 2003 roku - prowadził (wspólnie z Katarzyną Deszcz) undergroundowy Teatr Mandala,
w którym to zespole, zrealizował kilkadziesiąt projektów artystycznych z różnych dziedzin sztuki pokrewnych teatrowi, pokazywanych na wielu festiwalach teatralnych
i performerskich w 35 krajach świata.
Od 1986 roku rozpoczyna stałą współpracę z kilkunastoma europejskimi centrami teatralnymi, gdzie prowadzi zajęcia warsztatowe w oparciu o eksperymentalne metody
i techniki aktorskie wypracowane w Mandali. W latach dziewięćdziesiątych rozpoczyna współpracę z paroma uczelniami artystycznymi (m.in Dartington College od Arts /Devon, UK, Academia de Musica & des Artes Espectaculo /Porto, Portugalia ) - gdzie realizuje autorskie projekty i kieruje pracami semestralnymi w zakresie sztuki aktorskiej i wykorzystywania multimediów w spektaklu teatralnym.
W latach 1997-99 był członkiem Akademii Teatralnej przy Radzie Europy (L'Academie Europeenne des Arts du Geste du Conceil d'Europe).
W teatrze repertuarowym debiutuje w 1997 roku.
Poza teatrami w kraju, reżyserował m.in w Chorwacji, Japonii, Niemczech, Anglii, Irlandii, Szkocji, USA, Turcji, Ukrainie, Norwegii, Portugalii, Kanadzie oraz Rosji.
Obecnie, poza reżyserią i scenografią na scenach repertuarowych w Polsce i za granicą - zajmuje się współpracą z tancerzami oraz muzykami w ramach projektów podejmowanych przez formacje a&a&a & herrkopf.

Sawin Igor
(fot. K. Stępkowski)

Aktor i dramatopisarz. Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Po studiach związany był z Teatrem Klasycznym, Rozmaitości i STS w Warszawie. Pod koniec lat siedemdziesiątych związałem się z kabaretem Związku Autorów i Kompozytorów Rozrywkowych w Warszawie i dla tego kabaretu zaczął pisać swoje pierwsze teksty. Publikował też w takich tytułach jak „Szpilki” i „Tygodnik Demokratyczny”. Wraz z Januszem Dymkiem i Sławomirem Popowskim napisał scenariusz do telewizyjnego Teatru Faktu, Czarnobyl – cztery dni w kwietniu. Spektakl ten został nagrodzony na Festiwalu Dwa Teatry – Sopot 2011, na festiwalu 63 Prix Italia w Turynie, otrzymał także Złoty Medal na Festiwalu Spektakli Telewizyjnych w Nowym Jorku.
Jest autorem scenicznej adaptacji powieści Andrzeja Szczypiorskiego pt. Msza za miasto Arras. Powstały w oparciu o powieść monodram grał z wielkim sukcesem Janusz Gajos, najpierw w Teatrze Powszechnym, a od 2015 r. w Teatrze Narodowym w Warszawie.
Jednym z ostatnich utworów napisanych przez Igora Sawina była adaptacja sceniczna utworu Czasy Second Hand. Koniec Czerwonego Człowieka Swietłany Aleksijewicz, laureatki Nagrody Nobla z 2015 r. Zmarł nagle 20 października 2015 r.

Schaeffer Bogusław

Urodził się 6 czerwca 1929 roku we Lwowie. Po tułaczkach wojennych zamieszkał zrazu w Opolu, potem w Krakowie, gdzie ukończył kompozycję w Akademii Muzycznej tudzież muzykologię i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Komponuje, wykłada teorię muzyki, prowadzi wykłady i kursy kompozytorskie w Holandii, Wielkiej Brytanii i Niemczech. W 1986 zostaje profesorem Mozarteum w austriackim Salzburgu; funkcję wykładowcy będzie sprawował do roku 2002. Do dziś mieszka w Salzburgu na zmianę z krakowską Nową Hutą.
Ma wyjątkowy dar komponowania i pisania. Jest twórcą ponad 500 kompozycji muzycznych i ponad 40 sztuk teatralnych. Pracował dla radia, komponował ścieżki dźwiękowe do filmów dokumentalnych i ilustracje muzyczne do spektakli teatralnych. Był współtwórcą głośnego awangardowego zespołu MW2, złożonego z muzyków, aktorów i tancerzy. Partytury nutowe Schaeffera przypominają – świadomie – dzieła graficzne; samoistne grafiki i kolaże plastyczne to też fragment jego wielokształtnej działalności twórczej. Napisał też Schaeffer kilkanaście książek poświęconych historii i teorii muzyki, w tym fundamentalne podręczniki, almanachy i leksykony. Uchodzi za jednego z najbardziej nowatorskich twórców XX wieku.
W 2001 roku powstała Fundacja Aurea Porta poświęcona promowaniu dzieła Bogusława Schaeffera. W 2008 Fundacja zorganizowała pierwszy Festiwal pt. Era Schaeffera, którego coroczne edycje ukazują wielowymiarowość tej twórczości.
Demon teatru jest jedną z tych sztuk Schaeffera, które nie miały dotąd premiery w Polsce ani gdziekolwiek indziej. Z ponad czterdziestu dramatów napisanych w ciągu czterech dekad zrealizowanych zostało około trzydziestu, reszta wciąż czeka na swoją prapremierę. Co do publikacji, zaledwie czternaście ukazało się drukiem w dwutomowym wydaniu (1992-1994) nakładem autora, w Salzburgu. W Polsce dopiero w 2014 roku ukazał się wybór dramatów pod redakcją Artura Grabowskiego pt. Aktor, w serii Dramat polski. Reaktywacja, nakładem IBL PAN w Warszawie. Tam znajdziemy także Demona teatru, którego prapremierę sceniczną Państwu demonstrujemy

Sikorska-Miszczuk Małgorzata

Dramatopisarka i scenarzystka, ukończyła Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych oraz Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim. Jest absolwentką Studium Scenariuszowego PWSFTiT w Łodzi.
 Jest autorką sztuk „Śmierć Człowieka-Wiewiórki”, „Szajba”, „Katarzyna Medycejska”, „Burmistrz”, „Walizka”, „Człowiek z Polski w czekoladzie”, „Zaginiona Czechosłowacja”, „Żelazna kurtyna”, „Koniec świata”, „Madonna”, „Bruno Schulz: Mesjasz”, „Popiełuszko”, „Takaja”, „Liść, na którym mieszkasz, nazywa się Europa, ale to za mało, by żyć”, „Szecherezada”, „Kobro”, „Niezwykła podróż Pana Wieszaka” (dla dzieci), scenariusza pełnometrażowego filmu animowanego Tytus, Romek i „A’Tomek wśród złodziei marzeń” (2003), współautorką wielojęzycznej sztuki „Europa” (2013), autorką libretta do opery „Czarodziejska góra” na motywach powieści T. Manna (2015).
Scenarzystka seriali „Niania” i „Usta Usta” oraz (dla dzieci) „Ulicy Sezamkowej”.
Spektakle na podstawie jej tekstów reżyserowali: Andrzej Chyra, Paweł Łysak, Marcin Liber, Jan Klata, Piotr Kruszczyński, Iwona Siekierzyńska, Natalia Korczakowska, Michał Zadara, Anna Trojanowska, Maria Spiss, Dorota Ignatjew, Nina Guehlstorff, Katharine Noon, Wawrzyniec Kostrzewski i inni. Prezentowane były w Polsce i za granicą.
Teksty sztuk zostały przetłumaczone na angielski, niemiecki, francuski, hiszpański, szwedzki, serbski, słoweński, chorwacki, czeski, słowacki, rosyjski, rumuński, ukraiński, turecki. Czytania i pokazy spektakli odbywały się w Polsce oraz w Austrii, Niemczech, Francji, Szwecji, Wielkiej Brytanii, Czechach, Słowacji, Rosji, Rumunii, Belgii, Hiszpanii, Turcji, Meksyku i USA.
Otrzymała liczne nagrody: wyróżnienie za tekst sztuki „Śmierć Człowieka Wiewiórki” podczas konkursu „ulrike” (TR Warszawa 2006) i w ramach XIII Ogólnopolskiego Konkursu na wystawienie polskiej sztuki współczesnej (2007); za sztukę „Walizka” otrzymała Główną Nagrodę oraz Nagrodę Publiczności w Konkursie Metafory Rzeczywistości (2008 r.); słuchowisko, które powstało na podstawie tekstu „Walizki” otrzymało Grand Prix na Festiwalu PRiTV „Dwa Teatry – Sopot 2009” oraz Prix Bohemia 2012 (Czechy); „Walizka” otrzymała też Główną Nagrodę w kategorii „tekst sztuki teatralnej” w XV Konkursie na wystawienie polskiej sztuki współczesnej (2009) oraz nagrodę za najlepszy tekst dramatyczny na Festiwalu Dwa Teatry w Sopocie (2015) oraz Grand Prix za realizację „Walizki” dla Teatru TV (reż. Wawrzyniec Kostrzewski); „Szajba” otrzymała II Nagrodę oraz Nagrodę Dziennikarzy na Festiwalu R@aport (2009). Sztuka „Madonna” zwyciężyła w Konkursie Teatru im. Szaniawskiego w Wałbrzychu na dramat inspirowany „Zemstą” Aleksandra Fredry (2009); sztuka „Burmistrz” znalazła się w finale Konkursu Dramaturgicznego R@port w Gdyni (2010) oraz w finale międzynarodowego konkursu Stueckemarkt w Berlinie (2011).
Sztuka „Bruno Schulz. Mesjasz” wystawiona przez Schauspielhaus Wien w Wiedniu została uznana przez European Theatre Convention za jedną z najlepszych współczesnych sztuk europejskich (2012).
Sztuka „Popiełuszko” zdobyła Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną (2012 r.)
Sztuka „Kraj, w którym obywatelom uciekły serca zostawiając listy” otrzymała czeską nagrodę im. Ferdinanda Vanka (2013).
Słuchowisko „Liść, na którym mieszkasz nazywa się Europa, ale to nie wystarczy, by żyć” otrzymało II nagrodę w Konkursie Programu II Polskiego Radia i ZAIKS (2013), nominację do finału konkursu Prix Europa (2015).
Sztuka „Kobro” otrzymała Plaster Kultury 2014 oraz Nadzwyczajną Złota Maskę 2015.
Pracowała jako dramaturg z reżyserem Marcinem Liberem - przy spektaklu „ID” Teatru Współczesnego ze Szczecina (2008), „Herbert - rekonstrukcja poety” (2008), „Oratorium – Piekło nasze” (2010), „III Furie” Teatru w Legnicy (2011), „Makbet” (Teatr Współczesny, Szczecin 2011), z Andrzejem Chyrą (jako reżyserem) przy realizacji opery Dymitra Szostakowicza „Gracze” (Opera Bałtycka, 2013).
Premiera opery „Czarodziejska góra”, do której stworzyła libretto, odbyła się podczas Festiwalu Malta w Poznaniu (muzyka Paweł Mykietyn, reżyseria Andrzej Chyra, 2015).
Prowadzi zajęcia ze studentami PWST w Krakowie oraz w ramach Laboratorium Projektowania Kultury SWPS w Warszawie.

Słobodzianek Tadeusz

Dramaturg. Twórca i dyrektor artystyczny Laboratorium Dramatu, dyrektor Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy; krytyk, reżyser i producent. Absolwent teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim.W latach 1978-1981 pisał recenzje teatralne pod pseudonimem Jan Koniecpolski, najpierw w „Studencie”, a następnie w „Polityce”. W 1981 roku debiutował jako dramaturg sztuką dla dzieci „Baśń jesienna, a w 1982 roku jako reżyser przedstawieniem „Osmędeusze. Kabaret Kici Koci” M. Białoszewskiego. Jako kierownik literacki, reżyser i dramaturg współpracował z teatrami w Warszawie, Krakowie, Łodzi, Poznaniu, Gdańsku, Kaliszu i Białymstoku. W 1991 roku był współzałożycielem teatru Wierszalin. Jest autorem m.in. dramatów: „Car Mikołaj” (1985), „Obywatel Pekosiewicz” (1986), „Turlajgroszek” (1990), „Prorok Ilja” (1992), „Merlin” (1992), „Kowal Malambo” (1992), „Sen pluskwy” (2001), „Śmierć proroka” (2011). Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, m.in. Nagrody Fundacji Kultury Wiejskiej im. Stanisława Piętaka za dramat „Prorok Ilja”, Nagrody Literackiej Fundacji im. Kościelskich, Paszportu „Polityki” w dziedzinie teatru. Za sztukę „Nasza klasa” otrzymał literacką nagrodę Nike 2010.

Sokołowska Marta

Dramatopisarka, absolwentka psychologii i studiów podyplomowych dotyczących zarządzania organizacjami, wspierania mniejszości oraz Gender Studies  na Uniwersytecie Warszawskim. Studiowała także dramatopisarstwo w warszawskiej Szkole Dramatu. Zajmuje się politykami publicznymi/społecznymi, wykłada w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych UW. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2011 i 2014 i Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego (2014). Laureatka konkursu  „Dramat!” realizowanego przez „dwutygodnik.com” i Teatr IMKA, dwukrotna finalistka „Metafor Rzeczywistości”. Spektakl "Holzwege" którego była autorką tekstu został nagrodzony I nagrodą za najlepszy spektakl w 22. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Spiss Maria

Absolwentka socjologii UJ, Wydziału Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie oraz Studium Literacko-Artystycznego przy Instytucie Filologii Polskiej UJ. Stopień doktora uzyskała w PWST w Krakowie w 2014r. Debiutowała w 2007r. spektaklem „Ajas” Sofoklesa w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie. W Starym Teatrze zrealizowała również przedstawienia: „Pani Bóg Halina” na podstawie reportażu M. Millera (2007), „Sędziów” S. Wyspiańskiego (2007), „Starosta kaniowski” (2009). Ponadto zrealizowała spektakle: „Choinka u Iwanowów” A. Wwiedenskiego  w teatrze im. Żeromskiego w Kielcach (2008), „Podsłuch” H. Bergera (2008), „Mały Eyolf” H. Ibsena (2009) w Teatrze Nowym w Krakowie, „Skiz” G. Zapolskiej w teatrze Ateneum w Warszawie (2010), „Zaginiona Czechosłowacja” M. Sikorskiej-Miszczuk w Teatrze im. Jaracza w Olsztynie (2011), „Miłość 60+. Pragnienia i pozycje”, Teatr Łaźnia Nowa (2012), „Tanzcafe Lerch” W. Koflera, Teatr Nowy w Krakowie (2012), Annibale Rucello, „Pięć róż dla Jennifer”, Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu (2013), „Fufua. Basń z Czarnego Lądu”, Teatr Łaźnia Nowa (2013), „Kto się boi Virginni Woolf?”, Teatr im. Fredry w Gnieźnie (2014). Jest również autorką dramatów (m.in. „Dziecko”, „Exit”, „Ja.txt”, „Antyzwiastowanie”, „Kortländer Saga“, „Zastrzel mnie i weź ze sobą”, „Winehouse”, „Aktor, pies i śmierć”) wystawianych, nagradzanych i wyróżnianych w konkursach dramaturgicznych, publikowanych w antologiach współczesnego dramatu i tłumaczonych na niemiecki, francuski, włoski, węgierski i rumuński. Dramat „Zastrzel mnie i weź ze sobą” zakwalifikował się do finału Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej 2014. Była dwukrotnie uczestniczką warsztatów improwizacji teatralnej Keitha Johnstone’a w Danii. Prowadziła dotychczas siedem kilkutygodniowych warsztatów improwizacyjnych w Krakowie oraz w Warszawie. Była stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, rządu Norwegii, a także beneficjentką programu rezydencyjnego w Thalia Theater w Hamburgu. Obecnie jest pedagogiem w PWST w Krakowie. Od sezonu 2016/2017 pełni funkcję konsultanta artystycznego w Teatrze im. A. Fredry w Gnieźnie.

Staszak Grzegorz

Absolwent wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Asystent reżysera Jarosława Gajowskiego przy spektaklu „Karnawał, czyli pierwsza żona Adama” w Teatrze Polskim w Warszawie (2013). Laureat 4. edycji konkursu Polowanie na motyle organizowanego przez Teatr Ochoty za sztukę „Rocznica”.

Sulima Hubert
Surmiak-Domańska Katarzyna

reporterka związana od lat z "Gazetą Wyborczą". Współpracuje jako tutor z Polską Szkołą Reportażu przy Instytucie Reportażu. Z wykształcenia romanistka. Wydała dwa autorskie zbiory reportaży: Beznadziejna ucieczka przed Basią i Żyletka, a także opowieść reporterską pt. Mokradełko, która znalazła się w finale Nagrody Literackiej Nike 2013. W 2016 roku ponownie nominowana do Nike, za książkę Ku Klux Klan. Tu mieszka miłość. 

Szafjański Jerzy

Rocznik 1956, artysta malarz, scenograf, pisarz. Studiował malarstwo w krakowskiej ASP u prof. Jerzego Nowosielskiego. Po wyjeździe z Polski zajmował się malarstwem i literaturą, dziennikarstwem, oraz grafiką użytkową. Obok Lecha Mackiewicza był współzałożycielem Teatru Auto Da Fe w Sydney, którego był scenografem i czasami performerem. Współpracuje z innymi teatrami w Australii i w Polsce, m. in. twórca scenografii do „Szklanej menażerii” we wrześniu br. Uczestniczył przy produkcji paru filmów w oby tych krajach. Współpracuje z Teatrem Kropka, biorąc udział w spektaklu „Emigracje – Reemigracje”, z którym podróżuje po Polsce i Francji. Mieszka w Australii, chociaż ostatnio coraz częściej jest w Polsce, której Natura szalenie jest mu bliska.

Szczerek Ziemowit
Szczygielski Marcin

Syn aktora Cezarego Szczygielskiego oraz Iwony Racz-Szczygielskiej, członkini żeńskiej grupy wokalnej Filipinki; pisarz, dramaturg, grafik, dziennikarz, członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Zadebiutował w 2003 r. satyryczną powieścią PL-BOY, w której opisał swoje doświadczenia z sześcioletniej pracy w redakcji polskiej edycji miesięcznika Playboy, gdzie pełnił funkcję grafika, a następnie dyrektora artystycznego. Książka szybko stała się bestsellerem, podobnie jak wydana rok później kontynuacja przygód jej bohatera, zatytułowana Wiosna PL-BOYa.
W 2005 roku powstała powieść Nasturcje i ćwoki. Kryminał romantyczny, a rok później jej kontynuacja Farfocle namiętności. Największy rozgłos medialny przyniosła mu powieść Berek, której adaptację teatralną Berek, czyli upiór w moherze Szczygielski napisał w 2009 roku.
Rok później ukazały się, zapoczątkowane przez Berka, Bierki - drugi tom cyklu „Kroniki Nierówności” oraz sztuka Wydmuszka, której prapremiera odbyła się w Teatrze Komedia. Płocka premiera tego spektaklu odbyła w 2011 roku, z niezapomnianą kreacją Hanny Zientary i Katarzyny Anzorge. W 2011 r. ukazał się Poczet Królowych Polskich. Dwa lata później wydawnictwa Agora, Instytut Wydawniczy Latarnik i Oficyna Wydawnicza As wydały monografię zatytułowaną Filipinki - to my! Ilustrowana historia pierwszego polskiego girlsbandu. W 2014 roku na rynku wydawniczym pojawia się kolejna powieść – Sanato, a rok później Bingo – trzecia część „Kronik nierówności”.
Marcin Szczygielski jest autorem książek dla dzieci i młodzieży. Był wielokrotnie nagradzany, m.in.: Grand Prix Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren, organizowanego przez Fundację ABCXXI – „Cała Polska czyta dzieciom” za Czarny Młyn; Nagrodą Dużego Donga za powieść Za niebieskimi drzwiami, która została również wpisana na międzynarodową Listę Honorową IBBY; Zielona Gąska za Czarownicę piętro niżej.
Szczygielski jest autorem okładek i oprawy graficznej większości napisanych przez siebie książek.

Szekalski Krzysztof

Dramaturg, dramatopisarz. Ukończył Wydział Aktorski w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Był etatowym aktorem w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy w latach 2000–2006. Jest autorem sztuk teatralnych. Współtworzył scenariusz spektaklu ZACHEM. INTERWENCJA w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Jest autorem i reżyserem monodramu SAMOSPALENIE (premiera październik 2013 w Teatrze Praga, obecnie w repertuarze teatru Ateneum w Warszawie). Kolejnym wystawionym tekstem był SERDECZNY w reż. Aleksandry Jakubczak (premiera listopad 2013 w Teatrze Ósmego Dnia w Poznaniu). We wrześniu 2014 w Teatrze Polskim we Wrocławiu odbyło się czytanie jego tekstu SNY MARINY ABRAMOVIĆ. Notatnik Teatralny 77/2014-2015 opublikował SNY MARINY ABRAMOVIĆ w dziale Nowe Teksty. Jest także autorem tekstu WIETNAM/WARSZAWA, który postał w ramach projektu Praga. Między utopią a rozczarowaniem w Teatrze Powszechnym w Warszawie (premiera kwiecień 2015). Następnym wystawionym dramatem było  PO CO PSUĆ I TAK JUŻ ZŁĄ ATMOSFERĘ w reż. Aleksandry Jakubczak (prapremiera 2.września 2015, Scena Kameralna Teatru Wybrzeże w Sopocie, obecnie w repertuarze Teatru Nowego w Poznaniu). Jest także autorem słuchowiska CZTERECH ŚPIĄCYCH, które miało swoją premierę we wrześniu 2015 w czasie Otwarta Ząbkowska. W maju 2016 roku w Teatrze Współczesnym w Szczecinie odbyła się premiera HISTORII T-SHIRTU, CZYLI JAK DOBRZE URODZIĆ SIĘ NA ZACHODZIE, której jest współautorem z Janem Czaplińskim, w reż. Małgorzaty Wdowik. Jest autorem PIŁKARZY w reż. Małgorzaty Wdowik (premiera 18 listopada 2016 w TR Warszawa). Ostatnią premierą było  GREAT POLAND   (premiera w grudniu 2016 w Teatrze Polskim w Poznaniu). W pracy łączy metody aktorskie z narzędziami dramaturgicznymi, zajmuje się nowymi formami dokumentalnymi w teatrze. 

Szekalski Krzysztof

Aktor, dramatopisarz, absolwent krakowskiej PWST. W latach 2000-2006 należał do zespołu Teatru Dramatycznego w Warszawie. Grał w takich spektaklach jak: „Prorok Ilia” Mikołaja Grabowskiego; „Wymazywanie” i „Mewa” w reżyserii Krystiana Lupy; „The show must go on” Jerome’a Bela. Jest także autorem sztuk teatralnych. Trzy z nich zostały zakwalifikowane do półfinałów Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Monodram jego autorstwa, „Samospalenie” (premiera w Warszawie, 2013), został wyróżniony w konkursie Sztuka Monologu organizowanym przez Laboratorium Dramatu. Krzysztof Szekalski jest także laureatem XI konkursu poetyckiego im. Jana Kulki organizowanego przez Dom Środowisk Twórczych w Łomży.

Szestak Katarzyna

Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Śląskim i przez pięć lat pracowała jako nauczycielka. Już w szkole podstawowej odkryła, że za pomocą wyobraźni i słów można tworzyć piękno. Postanowiła wtedy, że kiedy dorośnie, będzie pisać książki. Zadebiutowała w dość niezwykły sposób – wygrywając konkurs „Piórko 2015. Nagroda Biedronki za książkę dla dzieci”. Jej opowieść „Szary domek” została wybrana spośród ponad 4000 nadesłanych tekstów i wydana w nakładzie 50 tys. egzemplarzy przez wydawnictwo Zielona Sowa. Motywem przewodnim debiutu literackiego Katarzyny Szestak jest tęsknota za przyjaźnią, miłością oraz towarzystwem bliskich osób. W pracy konkursowej porusza tak ważne tematy, jak poszukiwanie przyjaźni i miłości. Opowieść o „Szarym domku” jest jednocześnie wyrazem przywiązania autorki do domu jako najważniejszego miejsca na świecie.

Szymanowska Wanda

Ciepła, sympatyczna, przyjaźnie nastawiona do ludzi i otoczenia, ale z pewnym marginesem nieufności wobec świata. Swoją przygodę z pisaniem zaczęła już w szkole średniej. Skończyła filologię polską i z tytułem magistra uczyła młodzież zgłębiać tajniki literatury. Zwolenniczka egzotycznych podróży, muzyki i dobrej kuchni. Mocno związana z regionem leszczyńskim.
Zadebiutowała powieścią „Zielone kalosze”, ciepło przyjętą przez czytelników. Jej „Lardżelka”, na podstawie której powstała sztuka GRUBASKA ,  podbija serca kolejnej rzeszy fanów. Niebanalnie i niesztampowo przedstawia losy swoich bohaterek, którymi nie są młode, zgrabne dziewczyny, a dojrzałe mentalnie i fizycznie panie. Często, to bohaterki z bagażem doświadczeń, które wcale nie zamykają się w domu, by niańczyć wnuki. To kobiety dynamiczne, ekscentryczne, sympatyczne, zdecydowane, konkretne, które coś w swoim życiu naprawiają.

Ś.

Śpiewak Tomasz

Dramaturg, tłumacz.
W Teatrze Łaźnia Nowa stworzył scenariusz spektakli "Paradiso" oraz "Wszystko o mojej matce", oba w reżyserii M. Borczucha oraz czuwał nad dramaturgią tych przedstawień.
Kierownik literacki Teatru Nowego im. K. Dejmka w Łodzi w sezonie 2009/2009. Autor tekstów dla teatru, a także oryginalnych adaptacji scenicznych. Współpracował z wieloma reżyserami w Polsce m. in z W. Klemmem ("Kariera Arturo Ui"), Ł. Kosem ("Klątwa", "Starość jest piękna", "Król_Duch" wg J. Słowackiego), N. Korczakowską ("Elektra", "Nelly" wg "Skrzywdzonych i poniżonych" F. Dostojewskiego, "Pasażerki"), R. Brzykiem ("Okrutne i czułe", "Brygada szlifierza Karhana", "Berek Joselewicz"). Asystował przy reżyserii opery "Jakob Lenz" wybitnego niemieckiego kompozytora współczesnego W. Rihma (Teatr Wielki - Opera Narodowa w Warszawie). Jeden z założycieli Forum Obywatelskiego Teatru Współczesnego.

t.

Talarczyk Robert
(fot. P. Jendroska) 

 

Od blisko 20 lat tworzy spektakle o charakterystycznej stylistyce i różnorodnej problematyce. Wśród kilkudziesięciu wyreżyserowanych przez niego przedstawień istotne miejsce zajmują dzieła dotyczące odmieńców i odszczepieńców („Dubbing Street” P. Zelenki – polska prapremiera, „Amadeus” P. Shaffera, „Ptasiek” W. Whartona – reżyserski debiut, „Lot nad kukułczym gniazdem” K. Keseya), spektakle muzyczne z premierowymi tłumaczeniami piosenek wielkich songwriterów (J. Nohavicy, G. Brassensa, N. Cave’a i T. Waitsa) i polskich bardów (J. Kaczmarskiego, M. Grechuty czy R. Przemyk). Istotnym elementem jego twórczości są spektakle tworzące teatralną mitologię Górnego Śląska, wśród nich grane od lat i wielokrotnie nagradzane „Piąta strona świata” K. Kutza, „Cholonek, czyli dobry Pan Bóg z gliny” Janoscha i „Western” Artura Pałygi. Jako dyrektor Teatru Polskiego w Bielsku-Białej (2005-2013) i później Teatru Śląskiego w Katowicach (od 2013 r.) produkował spektakle, które wywoływały ogólnopolskie burze i były szeroko dyskutowane w całej Polsce („Miłość w Königshütte”  I. Villqista, „Bitwa o Nangar Khel” i „Żyd” A. Pałygi – także reżyseria). Jako adaptator, scenarzysta i reżyser znajdował nowe odczytania tekstów kanonicznych („Mistrz & Małgorzata Story” Bułhakowa, „Szwejk” Haška), równie chętnie zapraszając do współpracy debiutujących artystów i reżyserując ich debiutanckie teksty – dramaturgów Artura Pałygę („Testament Teodora Sixta”), Weronikę Murek („Sztuka mięsa”), Irenę Świtalską („Quasi-Paradiso”), scenografów Ewę Satalecką („Ballady kochanków i morderców wg Nicka Cave'a”) czy Bartosza Skoczkowskiego („Moje drzewko pomarańczowe”), choreografkę Katarzynę Kostrzewę („Piąta strona świata”) czy reżyserkę Ewelinę Marciniak („Nowe wyzwolenie”). Jest laureatem kilku Złotych Masek, w tym specjalnej za kreatywność i wszechstronność umiejętności adaptacyjnych, aktorskich i reżyserskich oraz licznych nagród w konkursach i na festiwalach teatralnych w całej Polsce, m.in. za reżyserię, adaptację i adaptację telewizyjną „Piątej strony świata” czy za najlepsze przedstawienie XIX edycji Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Jako aktor brał udział w filmach Macieja Pieprzycy, Magdaleny Piekorz, Ingmara Villqista i Adama Sikory, Jana Kidawy-Błońskiego i Wojciecha Smarzowskiego.

Tokarczuk Olga
Trojan Piotr

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (2010). Za rolę Basiniego w spektaklu CZTERY na podstawie NIEPOKOJÓW WYCHOWANKA TÖRLESSA Roberta Musila (reż. Szymon Kaczmarek) otrzymał Pierwszą Nagrodę Aktorską na Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi (2009). Jest również zdobywcą nagrody "Złotej Maski" za rolę Ifigenii w spektaklu IFIGENIA Tomasza Bazana (2012). Jest twórcą słuchowiska radiowego POSŁUCHAJ MNIE MIRON. Przez wiele lat był  związany z Teatrem Tańca MAAT Projekt  w Lublinie. Jest autorem i reżyserem spektaklu GRIND/R – dokument/ dramat (premiera: październik, 2015, TR Warszawa), biorącego udział  w 22. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Jego sztuka  MARS ONE. PRZEGRANY, na podstawie której powstał niniejszy spektakl, zakwalifikowała się do drugiego etapu Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej 2016, wybrana spośród  217 nadesłanych tekstów.Współpracował z Teatrem Działań Twórczych na warszawskiej Białołęce, w którym w grudniu 2016 roku wystawił swoją sztukę NIEWINNI. Wykładowca Szkoły Aktorskiej Haliny i Jana Machulskich (od 2016 roku).Obecnie wraz z NoSugar Film pracuje nad scenariuszem filmu GRINDR, którego zdjęcia planowane są na listopad 2017 roku.Jest stypendystą Ministra Kultury (w dziedzinie: teatr), jak również stypendystą Miasta Stołecznego Warszawy Dzielnicy Śródmieście, Miasta Łodzi i Województwa Pomorskiego.Uczestniczył w licznych sesjach i warsztatach teatralnych w Polsce  i za granicą. Współpracował z wieloma reżyserami teatralnymi  i filmowymi, m.in. Wiktorem Rubinem, Maciejem Pieprzycą,  Patrykiem Vegą, Marcinem Liberem.

u.

Urbański Robert

v.

Villqist Ingmar

Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, historyk sztuki, dramatopisarz, scenarzysta, reżyser teatralny i filmowy, nauczyciel akademicki, z urodzenia chorzowianin.W latach 1989-94 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach. Później był wicedyrektorem Narodowej Galerii Sztuki Zachęta (Warszawa), będąc wówczas jednocześnie wykładowcą na krakowskiej, a potem warszawskiej ASP. Obecnie prowadzi zajęcia na Wydziale Radia i Telewizji (Wydział Reżyserii i Operatorski) Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Od 2016 roku wykłada dramatopisarstwo i pisanie scenariuszy filmowych na kierunku sztuka pisania w Instytucie Nauk o Literaturze Polskiej tamże.W latach 2001-6 jako reżyser był na stałe związany z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku. Od 2008 do 2010 pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego Teatru Miejskiego w Gdyni. Obecnie pracuje na Śląsku. Razem z Adamem Sikorą przygotowują film Miłość w mieście ogrodów.Otrzymał Nagrodę Prezydenta Chorzowa w dziedzinie kultury, uhonorowano go też statuetką Orła Śląskiego za „niepodważalną wartość oraz wkład do kultury narodowej”. W 2010 na X Międzynarodowym Festiwalu Filmowym ERA NOWE HORYZONTY oraz w 2011 na 7th Annual New York Polish Film Festival otrzymał (wspólnie z Adamem Sikorą) nagrody za debiut reżyserski Ewa. W 2011 zdobył nagrodę Don Kichota za debiut reżyserski w Teatrze Polskiego Radia za słuchowisko Oddychaj ze mną.W 2012 w rankingu krytyków miesięcznika „Teatr” – „Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2011/2012” w kategorii „Najlepsza adaptacja teatralna (opracowanie tekstu)” znalazła się adaptacja sceniczna scenariusza filmowego Villqista Miłość w Koenigshutte, wystawionego w marcu 2012 przez autora w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej. Spektakl, opowiadający o białych plamach w powojennej historii Śląska, wywołał spore kontrowersje nie tylko w środowisku teatralnym.Villqist jest autorem ponad 20 dramatów i powieści Archipelag Wysp Pingwinich (Wydawnictwo SIC!). Jego sztuki były w Polsce wystawiane między innymi w teatrach: Rozmaitości, Studio, Powszechnym, Starej Prochowni (Warszawa); Narodowym Starym Teatrze i Teatrze im. J. Słowackiego; Polskim w Poznaniu, Nowym w Łodzi, Wybrzeże w Gdańsku, Polskim w Bielsku Białej oraz Kriket w Chorzowie.Dramaty Ingmara Villqista, tłumaczone na niemiecki, angielski, francuski, włoski, szwedzki, słowacki, bułgarski, węgierski, chorwacki, ukraiński, litewski, rosyjski, hiszpański, estoński, portugalski i kataloński, były wystawiane w kilkudziesięciu miastach niemalże całej Europy oraz w Stanach Zjednoczonych. Po utwory polskiego dramaturga sięgały m.in. sceny w Londynie (Brit-Pol Theatre i Theatre With Accent), Marburgu (Theater Gegen Stand), Belgradzie (Bltef Teater), Koszycach (Štátne divadlo), Düsseldorfie (Schauspielhaus), Essen (Kathakomben Theather), Luksemburgu (Grand Theatre), Sarajewie (Kamerni Teater), Pradze (Divadlo v Celetné), Wiesbaden (Staatstheatre), Wilnie (Teatr Narodowy), Smoleńsku (Teatr Dramatyczny) i St Louis (Upstream Theater).Na Scenie na Sarego 7 wyreżyserował w 2011 własną sztukę Noc Helvera z Anną Rokitą i Michałem Kościukiem; w tej samej obsadzie przygotował dwa lata później jej adaptację dla Programu 1 Polskiego Radia, która przyniosła naszym aktorom nagrodę Arachne za debiut radiowy. W październiku 2013 przygotował na Scenie na Sarego 7 w podwójnej obsadzie ŁaweczkęAleksandra Gelmana; jedna z premier odbyła się w Galerii Sztuki Polskiej XIX wieku w Sukiennicach. W 2015 na tej samej scenie zrealizował cieszący się popularnością Lot nad kukułczym gniazdem wg Kena Keseya.

w.

Walczak Michał

 

(fot. K. Chmura-Cegiełkowska)

Dramaturg i reżyser po studiach w Akademii Teatralnej (wydział Wiedzy o Teatrze oraz Wydział Reżyserii). Autor kilkunastu dramatów – wśród nich znajdują się: „Piaskownica”, wystawiona m.in. w Teatrze Narodowym w Warszawie w reżyserii Tadeusza Bradeckiego, „Nocny autobus”, wystawiony w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie w reżyserii Jarosława Tumidajskiego, „Polowanie na łosia” wystawione m. in. w Teatrze Narodowym w Warszawie w reżyserii Igora Gorzkowskiego, „Ojciec polski” wyreżyserowany przez autora w Teatrze Polonia w Warszawie i in. Laureat licznych nagród, w tym tak prestiżowych jak nagroda za oryginalny tekst dramatyczny na V Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej „Dwa teatry”, Sopot 2005 czy Europejska Nagroda Autorska na Heidelberger Stuckemarkt. Forum Jungen Autoren, Heidelberg 2006. Reżyser i współscenarzysta cyklu teatralnego „Pożar w burdelu”.

Wanio Michał

Absolwent wydziału aktorskiego PWST w Krakowie.
Spektakle dyplomowe: „Ufo. Kontakt” reż. Iwan Wyrypajew oraz „Jak się Wam podoba? Rewia egzystencjalna” reż. Paweł Miśkiewicz. Otrzymał wyróżnienie na Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi za swoją rolę w „Ufo. Kontakt”. W trakcie studiów oraz po szkole teatralnej brał udział w spektaklach/projektach reżyserów tj.: Krzysztof Garbaczewski, Ewelina Marciniak, Grzegorz Jarzyna, Paweł Miśkiewicz, Marcin Bortkiewicz, Marcin Kalisz, Aneta Groszyńska, Anna Smolar, Katarzyna Szyngiera. Zrealizował także trzy spektakle, które wyreżyserował, napisał do nich scenariusz oraz w których zagrał: „Tajemnicza Kamila” w Teatrze Barakah w Krakowie, „Life is cruel, people are bad” w Teatrze Ochoty w Warszawie, „Zwierzęta” w Teatrze Soho w Warszawie.

Wichowska Joanna
Wojcieszek Przemysław

Reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta.
Studiował m.in. polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim i dziennikarstwo na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1998 roku Wojcieszek zadebiutował w branży filmowej jako scenarzysta szeroko komentowanego filmu Witolda Adamka - Poniedziałek. W 2001 roku przygotował swój pierwszy w pełni profesjonalny obraz - Głośniej od bomb. 
Zdobywca wielu nagród filmowych i teatralnych, m.in. nagroda za reżyserię na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, Laur Konrada i nagroda dziennikarzy za reżyserię na 7. Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej "Interpretacje" w Katowicach oraz nagroda indywidualna za reżyserię na 11. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej w Warszawie.

Wojnarowska Anna
(fot. P. Sobczak)

Aktorka i dramaturżka. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, Szkoły Dramatu przy Laboratorium Dramatu oraz Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych SWPS we Współpracy z Nowym Teatrem w Warszawie. Członkini zespołu muzycznego Laura Palmer Cover Story.

Wojtysko Łukasz
Wojtyszko Maria

Scenarzystka, dramatopisarka i autor¬ka adaptacji scenicznych. Studiowała kulturoznawstwo na Uniwersytecie War¬szawskim, scenariopisarstwo w Łódzkiej Szkole Filmowej i reżyserię fabularną w Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. Uczyła się też w Szkole Dramatu przy Laboratorium Dramatu. Jest autorką scenariuszy do seriali telewi¬zyjnych (m.in.: „Miodowe Lata”, „Przystań”, „Tancerze”, „Bez tajemnic”) i filmów (m.in.: „Zagraj ze mną” Rafała Skalskiego). Swoja umiejętności szlifuje ustawicznie uczest¬nicząc w międzynarodowych warszta¬tach, takich jak: Midpoint, Passion to Market, czy Films For Kids Pro. W roku 2006 zdobyła nagrodę Narodo¬wego Starego Teatru i miesięcznika „Dia¬log” za dramat „Macica”, który miał swoją polską prapremierę w Teatrze im. S. Że-romskiego w Kielcach, a premierę świa¬tową w teatrze Lofft w Lipsku. Sztuka została też wystawiona w teatrze Brett w Wiedniu, a jesienią 2016 roku będzie miała premierę w Brnie. Dla dorosłych napisała również western muzyczny „Koniec świata w Deer’s Hill City” wystawiony w 2015 roku w Teatrze im. C.K. Norwida. W 2010 roku otrzymała pierwszą nagro¬dę w konkursie organizowanym przez poznańskie Centrum Sztuki Dziecka za sztukę „Pierwszy człowiek świata”. Dra¬mat został wystawiony w katowickim teatrze Rawa w 2015 roku. Jest autorką kilku sztuk dla dzieci. „Pacan - historia o miłości” została wystawiona w 2012 roku we Wrocławiu. „Mika sull on janonen?” napisana na zamówienie i zrealizowa¬na w fińskim Teatteri Mukamas, „Królewna Logorea i Niedźwiedź” wystawiona w teatrze Guliwer w War¬szawie, czy „Królowa Śniegu” grana w teatrze Kubuś w Kielcach. Jako autorka adaptacji scenicznych i dramaturg pra¬cowała między innymi przy: „Smutnej Królewnie” Michała Walczaka, „Koziołku Matołku” Kornela Ma¬kuszyńskiego, „Momo” Michaela Ende, „Peer Gyncie” Henrika Ibsena, „Madame” Antoniego Libery i „Waka¬cjach Mikołajka” wg René Goscinnego. Chętnie pisze skecze kabaretowe, piosenki i krótkie opowiadania („Zwierzątko” nagrodzone w konkursie Szaloma Asza, „Wracanie” wyróżnione w konkursie Uniwersytetu Gdańskiego). Zdarzyło jej się również stworzyć komiks opublikowany w Krytyce Politycz¬nej, słuchowisko radiowe „Mateusz w piekle” oraz re¬żyserować film instruktażowy dla młodych matek na temat karmienia piersią. Od 2012 kierowniczka literacka Wrocławskiego Teatru Lalek. Jej sztuka „SAM czyli przygotowanie do życia w rodzinie” wyreżyserowana została przez Jakuba Kroftę w 2014, a spektakl zdobył główną nagrodę w XX Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Wojtyszko Maria
Wolak Paweł

Paweł Wolak i Katarzyna Dworak, czyli grupa PiK. Od 1996 roku związani z Teatrem im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy jako aktorzy. Każde z nich ma na swoim koncie ponad siedemdziesiąt ról teatralnych, także w najgłośniejszych spektaklach tej sceny, jak „Ballada o Zakaczawiu” czy „Made in Poland”. Jako dramaturdzy i reżyserzy (a także często wykonawcy) swoich tekstów zadebiutowali w 2008 r. komedią „Sami”, a w 2010 r. na legnickiej scenie zrealizowali kolejną sztukę - „Pracapospolita, czyli tacy sami.” Trzyczęściowy cykl „opowieści wiejskich” otwarła w grudniu 2013 r. w Legnicy prapremiera sztuki „Droga śliska od traw. Jak diabeł wsią się przeszedł”. Tekst został nagrodzony w Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, a legnicki spektakl na festiwalu „Rzeczywistość przedstawiona” w Zabrzu otrzymał nagrodę za tekst, inscenizację, role i scenografię.  Otwierające tryptyk przedstawienie opowiada o złu, które zagnieździło się w człowieku i rozprzestrzenia się z czasem na całą wieś. Istota problemu polega na tym, iż przechadzający się po wsi diabeł jest całkowicie biernym obserwatorem samoistnego procesu rozrastania się zła w jej mieszkańcach. Druga część trylogii „Gdy przyjdzie sen – tragedia miłosna” miała swoją premierę w Lubuskim Teatrze we wrześniu 2015 roku.

Wolański Waldemar

Jest reżyserem, dramaturgiem, pisarzem, pedagogiem, działaczem społecznym i menadżerem kultury. Od 24 lat kieruje z dużymi sukcesami jako dyrektor naczelny i artystyczny Teatrem Lalek Arlekin w Łodzi. Jako kształcony w Wielkiej Brytanii i USA menadżer kultury wypromował znacząco Teatr Arlekin na arenie międzynarodowej (tylko w ostatnich latach teatr został zaproszony na festiwale w Wlk. Brytanii, Rosji, Japonii, Niemczech, Tajwanie, Indonezji, Malezji czy Tajlandii). Jako wieloletni prezydent i v-ce prezydent Polskiego Ośrodka Międzynarodowej Unii Lalkarskiej UNIMA zabiegał i nadal dba o wszechstronny rozwój sztuki lalkarskiej w Polsce wkładając wiele wysiłku w propagowanie i unowocześnianie tego rodzaju teatru. Jako reżyser jest autorem ponad 50 spektakli w teatrach lalkowych, dramatycznych i teatrze telewizji. Jest również laureatem Nagrody Ministra Kultury z 1997 r. w dziedzinie reżyserii i posiadaczem pięciu złotych masek, z czego ostatnią przyznano mu w 2011 r. za najlepsze przedstawienie dla widowni dziecięcej w całym województwie śląskim. Jest autorem prawie trzydziestu scenariuszy dla dzieci i młodzieży, z czego większość została wydana drukiem. Napisał siedem książek, z których „Pan Twardowski” został nawet nominowany do nagrody IBBY. Jako pedagog prowadzi działalność dydaktyczną od ponad trzydziestu lat, głównie w wyższych uczelniach artystycznych, ale również, jako jeden z nielicznych specjalistów w Polsce od japońskiego teatru buraku, prowadził wykłady na ten temat na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Łódzkim. Publikuje w wydawnictwach okolicznościowych np. w wydanej w 2012 r. przez Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego pracy zbiorowej „Japonia w Polsce”. W 2006 r. obronił w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie doktorat z dziedziny sztuki teatru, a w 2014 r. habilitował się w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. W tej ostatniej uczelni jest od sześciu lat samodzielnym wykładowcą na Wydziale Operatorskim, specjalności animacji i efektów specjalnych.

z.

Zaniewska Magdalena

Autorka esejów i opowiadań (publikowała m.in. w „Odrze“, oraz w prasie uniwersyteckiej). Współautorka i dramaturg sztuki „Elvis“ w rez. Michała Siegoczyńskiego oraz autorka i dramaturg monodramu Anny Mierzwy KALINA® realizowanego w ramach programu stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska”.

Zrałek-Kossakowski Wojtek

 

Artysta pogranicza teatru i muzyki, animator kultury. Jako dramaturg współpracował m.in. ze Zbigniewem Brzozą, Natalią Korczakowską, Krzysztofem Minkowskim, Katarzyną Raduszyńską. Jest też autorem i reżyserem muzycznych (od)czytań dramatów „Austria” Cecilie Løveid i „Mżawka Górna” Salki Guðmundsdóttir. Zdobywca – razem z Natalią Korczakowską – nagrody w I edycji konkursu Klasyka Żywa za adaptację „Przedwiośnia" Stefana Żeromskiego w gdańskim Teatrze Wybrzeże. Laureat – wraz ze Zbigniewem Brzozą – Nagrody Teatralnej Marszałka Województwa Pomorskiego za scenariusz i ideę zrealizowanego w gdańskim Teatrze Wybrzeże spektaklu „Sprawa operacyjnego rozpoznania”, nagrody dziennikarzy i Nagrody im. Zygmunta Duczyńskiego dla Indywidualności Artystycznej Festiwalu Kontrapunkt, nagrody za oryginalny polski tekst dramatyczny lub adaptację na Festiwalu Polskiego Radia i Telewizji „Dwa Teatry” za scenariusz przedstawienia „Obwód głowy” z poznańskiego Teatru Nowego. Oba spektakle znalazły się także w finałach 18. i 21. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Twórca słuchowisk – m.in. z djLenarem (Marcin Lenarczyk) i Marcinem Maseckim. Uczestniczy w projektach artystycznych, obok teatru związanych głównie z muzyką. Kurator muzyczny Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat w Warszawie, gdzie odpowiadał za cykl koncertów Wolne niedziele. W ramach 7. Berlin Biennale tworzył program MUSICACTION. W Radio JAZZ.FM prowadził poświęconą muzycznej awangardzie audycję „Wolna Polska”. Okazjonalnie DJ (nieregularny kolektyw ZRALEX, z którym występowali m.in. Ray Dickaty, Marcin Masecki, Sean Palmer, Wojtek Sobura, Kamil Szuszkiewicz, Marcin Zabrocki, Piotr Zabrodzki, Hubert Zemler). Jako producent muzyczny współpracował m.in. z Candelarią Saenz Valiente i Marcinem Maseckim. Członek zespołu Krytyki Politycznej. W 2013 roku zastępca dyrektora artystycznego i współautor programu Festiwalu Łódź Czterech Kultur (dyrektorem artystycznym Festiwalu jest Zbigniew Brzoza). Od roku 2016 dramaturg warszawskiego Teatru Studio. Także tłumacz i publicysta, poza „Krytyką Polityczną” publikował m.in w „Gazecie Wyborczej", „Glissando” „Kulturze Popularnej”, „Nowej Fantastyce”.

 

Ż.

Żelisławski Żelisław

Dramaturg, absolwent wiedzy o teatrze UJ. Współpracował z Didaskaliami publikując recenzje i artykuły o teatrze Krzysztofa Garbaczewskiego oraz Jana Lauwersa i Needcompany. Od 2010 roku stale współpracuje z Szymonem Kaczmarkiem jako dramaturg i twórca opracowań muzycznych, m.in. przy spektaklach Nasze miasto (Narodowy Stary Teatr, Kraków), Jądro ciemności (Teatr im. Żeromskiego, Kielce), Versus (Teatr im. Bogusławskiego, Kalisz), Hedda Gabler (Teatr im. Siemaszkowej, Rzeszów), Granica (Teatr Polski, Poznań). Srebrne tsunami to jego debiutancka sztuka.